پیش بینی سلامت روان

غفاری(1385) پژوهشی با هدف تاثیر برنامه ورزشی منظم گروهی بر عزت نفس دانشجویان پرستاری انجام داد.
نتایج نشان داد میانگین نمرات عزت نفس دانشجویان در گروه آزمون قبل از اجرای برنامه ورزشی منظم 2.8±1.93 و پس از اجرای برنامه ورزشی 1.8±4.111 و در گروه شاهد قبل از مداخله 9.7±2.91 و در پایان مطالعه 3.6±4.92 بوده است. همچنین نتایج نشان داد که پس از مداخله تفاوت میانگین نمرات عزت نفس در گروه شاهد 8.3 ±5.1- و در گروه آزمون 2.4±9.9 می باشد. آزمون تی مستقل نشان داد که تفاوت میانگین نمرات عزت نفس در دو گروه آزمون و شاهد از لحاظ آماری معنی دار بود.
بشارت و همکاران(2002)نیز نشان دادند که که بین عزت نفس و موفقیت ورزشی در فوتبالیست ها و کشتی گیران رابطه و جود دارد.
ورزش و شادکامی
ونگ(2012)مطالعه ای با عنوان” ارتباط بلند مدت بین فعالیت فیزیکی در اوقات فراغت و تغییر در میزان شادی: تجزیه و تحلیل از آینده نگر سازمان ملی بهداشت جمعیت.” انجام شد. داده های پژوهش بین سال های 1995 تا 2009 گرداوری شدند. نتایج نشان داد فعالیت ورزشی نه تنها در افزایش شادکامی کوتاه مدت موثر بود بلکه در طولانی مدت نیز سطح شادی افراد را تداوم بخشید.
کیلم(2007، به نقل از راسماسون، 2014) در مطالعه ای به بررسی تاثیر فعالیت ورزشی بر شادکامی کلی 30 نفر پرداخت. نتایج حاکی از افزایش میزان شادکامی در چهار هفته پس از شروع دوره و ثبات آن در دو ماه پی گیری بود.همچنین نتایج نشان داد میزان رضایت از فعالیت ورزشی در ابتدا کم و در انتهای جلسات به حداکثر رسیده بود.
پرانک، کورس و روهاک (2005) و همکارانش در یک پژوهش روانی- جسمانی به این نتیجه رسیدند که تمرین می تواند مزایای زیادی بر روی رفتار و خلق و خو داشته باشد و علاوه بر آن، تمرینات موجب کاهش استرس و تنش و افزایش اعتماد به نفس می شود.
راسماسن(2001) نشان داد انجام دوره های ورزشی منظم موجب کاهش مشکلات افسردگی و اضطراب کودکان شده و شادکامی ذهنی آنها را افزایش می دهد.
کلاپ (1999) اظهار می کند که تمرینات بدنی از دو راه مستقیم در اصلاح خلق و خو و در نتیجه افزایش شادکامی تأثیر دارد؛ یکی رهاشدن آندروفین و دوم با کاهش سطوح کورتیزول (هورمونی که با فشار عصبی در خون ترشح می شود).
دیلورنزو (1999) به این نتیجه رسیدند که تمرینات مناسب بدنی در افزایش سطوح سرتونین (هورمون مؤثر در اصلاح خلق و خو) تأثیر بسزایی دارند. بنابراین به نظر می‌رسد که تمرین کمک می‌کند آندروفین بیشتری به بدن برسد و برای مدت طولانی‌تری در طول تمرین حفظ شود.
شکوهی مقدم(1390)به بررسی رابطه ورزش با سلامت روان و شادکامی در بین دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه شهر کرمان پرداخت. نتایج بیانگر آن بود که بین ورزش و سلامت روان، ورزش و شادکامی و سلامت روان و شادکامی رابطه مثبت و معنا داری وجود دارد. همچنین از خرده مقیاس های سلامت روان، بین اضطراب و افسردگی با شادکامی رابطه منفی و معنا داری وجود دارد، در حالی که بین کارکرد جسمانی و کارکرد اجتماعی با شادکامی رابطه معنا داری وجود نداشت. هم چنین نتایج حاکی از آن بود که میزان ورزش و سلامت روان آزمودنی ها در دو گروه دختر و پسر تفاوت معناداری با هم داشت اما بین شادکامی دختران و پسران تفاوت معنا داری دیده نشد.
قاسم پور (1392) در پژوهشی به بررسی نقش شادکامی در پیش بینی بهزیستی روانشناختی دانش آموزان پسر ورزشکار پرداخت. تعداد ۱۰۰ دانش آموز فعال بدنی به صورت نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای از میان دانش آموزان پسر فعال بدنی شهرستان میاندوآب در سال تحصیلی ۹۲-۱۳۹۱ انتخاب شدند. نتایج نشان داد که بین شادکامی و بهزیستی روانشناختی ارتباط وجود دارد. همچنین، شادکامی بصورت مثبت و معنادار تغییرات مربوط بهزیستی روانشناختی را پیش بینی می کند. لذا تقویت و ارتقاء شادکامی همراه با فعالیت های حرکتی و ورزشی می تواند به افزایش بهزیستی روانشناختی دانش آموزان کمک کند.
یعقوبی(1390) به بررسی رابطه ی سازه های ورزش، شادکامی و هوش هیجانی با سلامت روانشناختی دانشجویان نخبه پرداخت. نتایج نشان داد که شادکامی، ورزش و هوش هیجانی با سلامت روانشناختی همبستگی مثبت معناداری دارد. همچنین یافته ها بیانگر این مطلب بود که این مؤلفه ها به طور معناداری قادر بـه پیش بینی سلامت روانشناختی دانشجویان می باشند. سرانجام اینکه نتایج حاکی از این نکته بودند که بین دو گروه ورزشکار و غیرورزشکار در سازه های شادکامی، هوش هیجانی و سلامت روانشناختی تفاوت معناداری وجود دارد.
ثالثی و جوکار( 1390 ) به بررسی اثر ورزش و فعالیت بدنی بر میزان شادی زنان یائسه پرداختند. از بین داوطلبان شرکت در تحقیق 72 نفر با توجه به ملاک های ورود(عدم ابتلا به بیماری، دامنه سنی مناسب، عدم مصرف منظم دارو و علاقمندی و داشتن وقت کافی در زمان های موردنظر شرکت در تحقیق) انتخاب شده وبا انتساب تصادفی در سه گروه تمرینی (پیاده‌روی، حرکت در آب و تمرین با وزنه) و یک گروه کنترل (هرگروه 18 نفر) قرار گرفتند. سه گروه تمرینی به مدت دو ماه در روزها و ساعت‌های مشابه تحت نظر مربی با شدت و مدت معین تمرینات خود را انجام ‌دادند. زمان و نوع اجرای عمومی فعالیت (گرم کردن و سرد کردن) برای سه گروه مشابه و یکسان بود. مدت زمان بخش های اختصاصی تمرین از نظر زمان برای هر سه گروه یکسان ولی از لحاظ محتوا به اشکال گوناگون (پیاده‌روی، حرکت در آب و تمرین با وزنه) انجام شد. برنامه تمرینی از نظر زمان و شدت تمرین به صورت فزاینده اجرا گردید، به طوری که در روز اول مدت زمان کل تمرین 50 دقیقه و روز آخر 80 دقیقه به طول انجامید. برای سنجش شادی از پرسشنامه تجدید نظر شده شادی آکسفورد استفاده شد که قبل و بعد از 8 هفته برنامه تمرینی، توسط آزمودنی ها تکمیل گردید. نتایج بیانگر تفاوت معنی دار بین گروه های ورزشی با گروه کنترل بود. یافته های تحقیق نشان دادند که شرکت در فعالیت های ورزشی تاثیر معنی داری بر میزان شادی زنان دارد و گروه تمرین با وزنه، از میان گروه های تمرینی، بیشترین تاثیر رانسبت به گروه کنترل نشان داد.
نشاط دوست(1388) در پژوهشی دریافت شادکامی کارکنان با رضایت از زندگی، خوش بینی، رضایت ازخانواده، شادکامی همسر،ورزش ، رضایت، شغلی مهمانی رفتن و مهمانی دادن ، ایمان قلبی به خدا، فعالیت های هنری، مطالعه، مسافرت، مشکلات روان شناختی و سابقه بیماری جسمانی ارتباط معنا دار دارد.
گودرزی و حمایت طلب(1386) به مقایسه عوامل مربوط به شادکامی بین ورزشکاران رشته های انفرادی و تیمی دانشگاه تهران پرداختند که به همین منظور 144 دانشجوی شرکت کننده در ورزش های انفرادی و 138 دانشجوی شرکت کننده در ورزش های تیمی مسابقات المپیاد سال 1383 انتخاب شدند و اطلاعات لازم در خصوص میزان شادکامی و عوامل مربوط به آن با استفاده از پرسشنامه شادکامی اکسفورد که روایی آن در داخل کشور تعیین شده است، جمع آوری شد. نتایج پژوهش نشان داد که میزان رضایت از زندگی، سلامت روانی و خلق مثبت ورزشکاران تیمی بیشتر از ورزشکاران انفرادی بوده است، اما در خصوص عوامل عزت نفس و کارآمدی هر دو گروه در یک سطح قرار داشتند. با این حال، میزان شادکامی دانشجویان شرکت کننده در ورزش های تیمی بیشتر از دانشجویان شرکت کننده در ورزش های انفرادی بوده است.
جمع بندی:
با مرور اجمالی بر مطالعات انجام شده در این حوزه می توان نتیجه گرفت که پژوهش های انجام شده عمدتا به متغیر های کلی تری نظیر استرس و افسردگی توجه نموده اند و کمتر مطالعه ای اختصاصا بر روی کیفیت زندگی، شادکامی و عزت نفس کار کرده اند. دیگر اینکه اکثر مطالعات انجام شده به صورت توصیفی و پژوهش های همبستگی یا علی پس رویدادی بوده اند. لذا نه تنها رابطه علی ورزش بر این شاخص ها مشخص نشده است بلکه مقادیر اندازه اثر مداخلات ورزشی نیز بسیار معدود است. با توجه به این موارد، در این پژوهش سه متغیر اختصاصی سلامت روان را مورد هدف قرار می گیرد و علاوه بر آن با انجام یک دوره فعالیت ورزشی در قالب یک طرح نیمه آزمایشی، به سنجش تاثیر مداخله ورزشی بر متغیر های مذکور پرداخته می شود میزان اثر بخشی ورزش بعد از یک دوره نیمه آزمایشی مورد آزمون قرار می گیرد.
فصل سوم
روش تحقیق

در این فصل ابتدا به شرح طرح و روش کلی پژوهش پرداخته می‌شود. در ادامه جامعه آماری، نمونه و روش نمونه گیری، متغیر ها، ملاک‌های انتخاب و حذف شرکت کنندگان و روش اجرای پژوهش توضیح داده می‌شود. سپس ابزار‌ها و روش تحلیل داده‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد و نهایتاً در انتهای فصل، خلاصه آموزش ورزشی ارائه می‌شود.
1-3-نوع روش تحقیق:
این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی است که با طرح پژوهشی پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. در جدول (1) نگاره طرح مورد بحث را نشان می‌دهد که 1T (پیش آزمون)، X (متغیر مستقل) و 2T (پس آزمون) می‌باشد.
جدول 1-3طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل(برگرفته از دلاور، 1385)
2T X 1T گروه آزمایشی