تمرینات مقاومتی

شکل 3 ـ 7 . مربوط به انجام حرکت پرس سرشانه هالترازجلو ایستاده 60
شکل 3 ـ 8 . مربوط به انجام حرکت نشرازجانب ایستاده 60
شکل 3 ـ 9 . مربوط به انجام حرکت کول هالتر 61
شکل 3 ـ 10 . مربوط به انجام پشت بازو با حرکت پرس سینه هالتردست جمع 62
شکل 3 ـ 11 . مربوط به انجام حرکت پشت بازو با سیم کش 63
شکل 3 ـ 12 . مربوط به انجام حرکت اسکات هالتر از پشت 64
شکل 3 ـ 13 . مربوط به انجام حرکت پرس پا 64
شکل 3 ـ 14 . مربوط به انجام حرکت جلوپا دستگاه 65
شکل 3 ـ 15 . مربوط به انجام حرکت پشت پا دستگاه 66
شکل 3 ـ 16 . مربوط به انجام حرکت ساق پا دستگاه 66
شکل 3 ـ 17 . مربوط به انجام حرکت دراز و نشست دستگاه 67
شکل 3 ـ 18 . مربوط به انجام حرکت حرکت زیرشکم نشسته روی میز شیبدار 68
شکل 3 ـ 19 . مربوط به انجام حرکت ددلیفت 69
شکل 3 ـ 20 . مربوط به انجام حرکت بارفیکس، دست باز از جلو 70
شکل 3 ـ 21 . مربوط به انجام حرکت زیربغل قایقی ثابت 71
شکل 3 ـ 22 . مربوط به انجام حرکت جلوبازو لاری دستگاه 71
شکل 3 ـ 23 . مربوط به انجام حرکت جلوبازو دمبل جفت نشسته 72
چکیده فارسی
عنوان پایان نامه : تأثیر دو روش بارگیری کراتین همراه با 6 هفته تمرینات مقاومتی بر قدرت و برخی از شاخص های آنتروپومتریک ورزشکاران تمرین کرده مقاومتی
مهم ترین عملکرد کراتین حمایت از بازسازی ATP و افزایش مقادیر فسفوکراتین عضله است. استفاده از مکمل کراتین بعد از المپیک 1992 بارسلونا عمومیت پیدا کرد. بطوری که مصرف آن در بین ورزشکاران در دو دهه اخیر جهت بهبود عملکرد و افزایش توده عضلانی شیوع زیادی پیدا کرده است. لذا با توجه به کمبود تحقیقات در رابطه با شیوه صحیح مصرف آن تحقیق حاضر قصد دارد تا تأثیر مصرف مکمل کراتین همراه با بارگیری و بدون بارگیری را بر قدرت و برخی از شاخص های آنتروپومتریک همراه با تمرینات قدرتی در طی 6 هفته بر ورزشکاران بدنساز مرد مشخص سازد. بدین منظور 27 نفر از بدنسازان مرد با میانگین سنی 22.26 سال ، قد 178.41 سانتی متر ، وزن 50 . 80 کیلو گرم به صورت تصادفی در یک طرح دوسوکور به دو گروه تجربی و یک گروه دارو نما گروه تقسیم شدند. گروه تجربی یک به عنوان گروه بارگیری (9 = n ) ، گروه تجربی دو به عنوان گروه بدون بارگیری (9 = n ) و گروه دارو نما (9 = n ) تقسیم شدند. از آزمودنی ها پیش آزمون و پس آزمون شامل قدرت عضلانی سینه ، جلوبازو و پا توسط 1RM با وزنه های آزاد و ترکیب بدنی (توده بدون چربی ، درصد چربی بدن) و اندازه قسمت های مختلف بدن گرفته شد. پروتکل تمرین برای هر 3 گروه یکسان بود که به مدت 6 هفته و هر هفته3 جلسه برنامه تمرین مقاومتی را انجام داده اند. گروه بارگیری روزانه 20 گرم کراتین را در 4 وعده 5 گرمی به مدت 6 روز و در ادامه روزی 10 گرم کراتین تا اتمام برنامه (دوره نگهداری) مصرف نمود و گروه بدون بارگیری روزانه 10 گرم کراتین و گروه دارونما همانند برنامه گروه دو عمل کرد، ولی بجای کراتین از نشاسته استفاده شد. برای مقایسه بین گروه ها از آزمون آماری ANOVA و تست تعقیبی توکی در نرم افزار spss نسخه 16 استفاده شد. یافته های تحقیق نشان داد که بارگیری مکمل کراتین بطور معنی داری میتواند باعث افزایش قدرت عضلانی در حرکات پرس سینه، جلو بازو و لیفت شود. بنابراین بطور کلی میتوان نتیجه گیری کرد که شیوه مصرف مکمل کراتین همراه با بارگیری منجر به افزایش قدرت و بهبود توده عضلات بدون چربی نسبت به شیوه مصرف بدون بارگیری و یا دارو نما شود. با توجه به نتایج پژوهش حاضر به تأثیر مثبت مصرف مکمل کراتین بر تغییرات قدرت عضلانی ، وزن وحجم ، و ترکیب بدنی آزمودنی ها (که در منابع دیگر هم به آن اشاره شده است) به مربیان ، ورزشکاران و مسئولان تغذیه تیم های ورزشی پیشنهاد میشود این ماده را به رژیم غذایی اضافه نمایند و جهت تأثیر گذاری بیشتر ، طریقه مصرف آن به شیوه بارگیری باشد ، با این وجود هنوز هم سؤالات زیادی در خصوص تأثیرات کراتین وجود دارد که جواب به آن ها میتواند کمک زیادی برای ورزشکاران سایر رشته ها باشد. از این رو امید است که محققین در تحقیقات آتی خود به این سؤلات پاسخ دهند. واژه های کلیدی : مکمل کراتین منوهیدرات ، بارگیری ، تمرینات قدرتی با وزنه ، ترکیبات بدن ، حداکثر تکرار بیشینه 1RM