پایان نامه با کلمات کلیدی استرس

روز روزه بگیرند.
به خواست خداوند مهربان این دو بزرگوار شفا یافتند، و نوبت ادای نذر رسید.
در بسیاری از تفاسیر181 و روایات آمده است: حضرت امیرالمؤمنین علی? سه من جو برای افطار قرض گرفت. در بعضی روایات آمده است، حضرت علی? آن سه من جو را به عنوان مزد در انجام کاری دریافت نموده اند. اما نظرات مختلف در نقل روایات نباید ما را از اصل مطلب دور کند زیرا، مهم پیام الهی در اثبات حقانیت و معصومیت اهل بیت? است. در هر حال آن بزرگواران برای شفای حسنین? سه روز متوالی روزه گرفتند که بنا بر نص صریح آیه هشتم این سوره مبارکه روز اول افطاری خود را که فقط نان بود، به مسکین و روز دوم به یتیم و روز سوم به اسیر انفاق کردند. و در این سه روز، افطاری آنان جز آب چیز دیگری نبود.
در روز چهارم پیامبر? آنها را دید که از شدّت گرسنگی می‌لرزیدند… حضرت فرمودند: “خدایا! به فریادمان برس، خاندان محمّد از شدت گرسنگی در حال مرگ هستند”.
در این هنگام جبرئیل نازل شدوگفت: بگیر آن چه را که خداوند درمقام اهل بیت? به تو داده است. پیامبر رحمت? فرمودند: ای جبرئیل! چه چیزی را بگیرم؟
در این هنگام، جبرئیل، برای ایشان سوره “هل أتی” را قرائت کرد.
اکثر روایات و احادیث معصومین? در شأن نزول این سوره گفته اند، سوره هل أتی برای بیان فضایل اهل بیت? در جریان ماجرای مذکور، نازل شده است. آن چه در استدلال به این سوره اهمیت دارد، این است که آیات این سوره در شأن اهل بیت? و به این دلیل، نازل شده که آنها غذای سه روز خویش را به بینوا، یتیم و اسیر انفاق کردند و با آن که روزه بودند خود را از غذا محروم نمودند.
در روایتی از امام باقر? آمده است که جبرئیل در روز چهارم با ظرفی پر از غذا فرود آمد اهل بیت? از آن خوردند تا سیر شدند ولی چیزی از غذا کاسته نشد حسین? با مقداری از آن غذا از خانه خارج شد، زنی یهودی به او گفت: شما که همیشه در گرسنگی به سر می‌برید این غذا از کجاست؟ مقداری از این غذا را به من بده، حسین? دست خود را دراز کرد که غذا را به او بدهد اما جبرئیل فرود آمد و غذا را از دست حسین? گرفت و به سوی آسمان برد.
پیامبر رحمت? فرمودند: اگر حسین نخواسته بود از این غذا به آن زن بدهد، این ظرف غذا تاروز قیامت نزد اهلبیتم باقی بود، از آن می‌خوردند و هیچ‌گاه چیزی از آن کم نمی‌شد.
4-2-سوره “هل أتی” در اشعار شاعران
شاعران مسلمان و دوستدار اهل بیت?، حوادث مهم تاریخی را در قالب شعر بیان
می کنند و نزول سوره “هل أتی” در شأن اهل بیت? یکی از حوادث مهم تاریخی است که توجه شاعران را به خود جلب کرده است.
فرید الدین عطار نیشابوری در وصف آیه اطعام چنین سروده است:
گذشته زین جهان وصف سنانش گذشته زان جهان وصف سه نانش
عبدالباقی عمری فاروقی از مشهورترین شعرای قرن سیزدهم هجری و یکی از بزرگان ادباء عراق در عهد عثمانی که نسبش با سی و شش واسطه به عمر بن خطاب می‌رسد این شعر را سروده است:
“وسائل هل اتی نص بحق علی اجبتـه “هل اتـی”نـص بحـق عـلـی
فظننی اذ غدا متی الجواب له عین السؤال صدی من صفحه الجبلٍ
ومـادری لادری جـداو لاهـذلا انـی بــذاک اردت الـجــد بـالـهـذل” 182
پرسش کننده ای پرسید، آیا آیه ای در شأن علی نازل شده است؟ جواب دادم “هل اتی”نص خداوند بر فضیلت اوست. وقتی دید جواب من، درلـفظ عین سؤال اوست، تصور کرد که کوه، صدا را منعکس کرد. واقعاً ندانست که من شوخی نکردم، بلکه به طور جدی، حقیقتی را در جواب او گفتم. 183
شاعر دیگری چنین سروده است:
آن شاه که قسیم نار است و جنان
در ملک ملل صاحب سیف است و سنان
ملک دو جهان مسخر اوست ولـی
این را به سنان گرفت و آن را به سه نان184
3-آیه مباهله
“فَمَنْ حَاجَّک فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَک مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ”185
1-3- تفسیر آیه در کشف الأسرار
از جمله آیات مهمی که بر فضائل اهل بیت? بدون چون و چرا و هیچ شبهه ای دلالت می کند آیه ی کریمه ی مباهله است .لذا جناب میبدی به این آیه پرداخته و می گوید:
معنی محاجّه و محاقّه حجت آوردن است و خویشتن را حق نمودن. میگوید، هر که با تو حجت آرد در کار عیسی، و آنچه الله گفت و بیان کرد نپذیرد، پس از آنکه از خدا بتو پیغام آمد، و بدانستی که عیسی بنده خدا بود و رسول وی. ایشان را گوی، یعنی ترسایان نجران و مهتران ایشان سید و عاقب که با تو خصومت میکردند، بیائید تا خوانیم ما پسران خویش و شما پسران خویش، و ما زنان خویش و شما زنان خویش، و ما خود بخویشتن و شما خود بخویشتن، آن گه مباهلت کنیم.
مباهلت آن بود که دو تن یا دو قوم بکوشش مستقصی یکدیگر را بنفرینند، و از خدای عزّ و جلّ لعنت خواهند از دو قوم بر آنکه دروغ زنان‏اند. و بهله نامیست لعنت را، مباهلت و تباهل و ابتهال در لغت یکی‏اند. و تفسیر ابتهال خود در عقب لفظ بگفت. فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ. گفته‏اند که: روز مباهلت روز بیست و یکم از ماه ذی الحجّه بود.
مصطفی? بصحرا شد. آن روز دست حسن? گرفته و حسین? را در بر نشانده، و فاطمه? از پس میرفت، و علی? از پس ایشان. و مصطفی? ایشان را گفت: چون من دعا کنم شما آمین گوئید. دانشمندان و مهتران ترسایان چون ایشان را بصحرا دیدند بر آن صفت، بترسیدند، و عام را نصیحت کردند و گفتند:
یا قوم! انّا نری وجوها لو سألوا الله عزّ و جلّ ان یزیل جبلا من مکانه لازاله، فلا تبتهلوا فتهلکوا و لا یبقی علی وجه الارض نصرانی الی یوم القیامه. ” ترسایان آن سخنان از مهتران خویش بشنیدند همه بترسیدند، و از مباهلت باز ایستادند و طلب صلح کردند و جزیت بپذیرفتند، بآنکه هر سال دو هزار حلّه بدهند، هزار در ماه صفر و هزار در ماه رجب. مصطفی? با ایشان در آن صلح بست آن گه رسول خدا? گفت: “به خدا قسم اگر مباهله می کردند هر آینه بوزینه و گراز می شدند…”186
2-3-معنی مباهله در لغت
در لسان العرب آمده : “که مباهله به معنای ملاعنه است، و مبتهل به معنای مجتهد در دعا، یعنی سعی و تلاش در دعا، و ابتهال به معنای تضرع آمده است، لذا معنای آیه این است: هر کدام از ما تمام سعی وتلاشش در دعای مخلصانه و لعن خود را نثار دروغگو از ما می فرستیم”.187
و همین معنا را راغب اصفهانی در مفردات خود آورده است و گفته: “ابتهال به معنای استرسال و تضرع است و استرسال را به معنای لعن هم می توان معنا کرد”.188
3-3-حضور اهل بیت? درمباهله در تفاسیر اهل سنت
أما در تفسیر قرآن عظیم ابن أبی حاتم اسماء پنج آل عبا را ذکر کرده وگفته: “پیغمبر برای مباهله علی و فاطمه و حسن و حسین را اختیار کرد”. و بعد علی را نفس پیامبر معرفی می کند.189
و نیز زحیلی در تفسیر منیر و سیوطی در تفسیر روایی درالمنثور و همچنین مسلم در ضمن حدیث صحیصی همین روایت را ذکر می کند و در ادامه می گوید: “انْفُسَنا” عرب ار آن پنج قول اراده می کند: پسر عمو، برادران ، اهل دین خود ، همسران و خوشاوندان .190
در جواب مسلم می گوییم چه کسی رو با خودش آورده همان معنا مراد است.
و نیز متأسفانه طبری در تفسیر خود این همه روایت را نادیده گرفته و اسمی از حضرت علی? نیاورده و نیز گفته که در میان آنها حضرت فاطمه وحسنین? هستند و مباهله منحصر به اهل بیت نکرده است.191
4-3-یکی از فضائل بزرگ اهل بیت?
اهل بیت پیامبر? در دعوت رسول خدا? شریک بودند و این از بزرگترین مناقب آنهاست‏.
اگر ادعا و مباهله ، بین شخص رسول خدا ص و بین جمعیت نصارا بود یک طرف شخص واحد و طرف دیگر جمعیتی بود، لازم بود در آیه تعبیری بیاورد. که قابل انطباق بر مفرد و جمع باشد، مثلا بفرماید:” لعنت خدا را بر کسی قرار دهیم که دروغگو بوده باشد”، ولی اینطور نفرموده، لذا دروغگویی که نفرین شامل حالش می‏شود جمع است که در یک طرف این محاجه قرار گرفته، حال یا در طرف رسول خدا ص و یا در طرف نصارا، و این خود دلیل بر این است که همه حاضران در مباهله، شریک در ادعا هستند، پس هر کس که با رسول خدا ص بوده، یعنی علی و فاطمه و حسنین ع در دعوی رسول خدا ص و در دعوتش شریک بودند و این از بالاترین مناقبی است که خدای تعالی اهل بیت پیامبرش ع را به آن اختصاص داده است.192
4-آیه مودت
“قُلْ لا أَسْئَلُکمْ عَلَیهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبی”193
1-4-تفسیر آیه در کشف الأسرار
یکی دیگر از آیات مهمی که بر فضیلت اهل بیت? رسول خدا? دلالت می کند آیه مودت است که از قلم جناب میبدی دور نمانده و ایشان روایتی در ذیل آیه از ابن عباس نقل می کند:
ابن عباس گفت: این آیه بمدینه فرو آمد، و سبب نزول آن بود که، چون رسول خدا? هجرت کرد بمدینه، انصار آمدند و گفتند: یا رسول الله تو خواهرزاده مایی و رب العالمین بوسیلت رسالت و نبوت تو، ما را هدایت داد و بمکان تو ما باسلام گرامی و عزیز گشتیم و حق تو بر ما واجب گشت و دانیم که ترا دستگاهی نیست و مالی نداری که حقها بدان بگذاری و آفتها بدان دفع کنی. اگر صواب بینی، تا ما شطری از مال خویش جدا کنیم و بر تو آریم و بعضی شغلهای تو کفایت کنیم.
رب العالمین در شأن و جواب ایشان، این آیت فرستاد: ” بگو ای محمد نمی‏خواهم از شما بر این پیغام رسانیدن هیچ مزدی” و هرگز هیچ پیغامبر بر تبلیغ رسالت هیچ مزد، نخواست.
و در سوره الشعراء حکایت از جماعتی پیغامبران کرد که گفتند: وَ ما أَسْئَلُکمْ عَلَیهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِی إِلَّا عَلی‏ رَبِّ الْعالَمِینَ. آن گه گفت إِلَّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبی‏. این استثناء منقطع است و متصل نیست و مودت از سخن اول مستثنی نیست و معنی آنست که لا أَسْئَلُکمْ عَلَیهِ أَجْراً لکن ودّونی فی القربی.
اکنون معنی این سخن بر سه وجه گفته‏اند: یکی آنست که: آمرکم ان تودوا اقاربی و اهل بیتی، مزد نمیخواهم، لکن شما را میفرمایم که خویشان مرا و اهل بیت مرا دوست دارید. ابن عباس گفت: آن روز که این آیت فرو آمد گفتند:
یا رسول الله من قرابتک هؤلاء الذین وجبت علینا مودتهم. قال علی? و فاطمه? و ابناهما? و فیهم نزل: “إِنَّما یرِیدُ الله لِیذْهِبَ عَنْکمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیتِ”.194
و بعد روایات متعددی را ذکر می کند که قرابای پیغمبر? که مودت آنها سفارش شده را توسعه داده و شامل آل علی و آل عقیل و آل جعفر و آل عباس وغیره است. 195
میبدی وجه دومی را درمعنی این آیه از قول حسن بصری نقل می کند آن این است که : “مزد نمی‏خواهم لکن میفرمایم شما را بدوست داشتن هر کس که نزدیکی جوید بالله بطاعت وعمل نیکو”.
وجه سومی هم از قول ضحاک و مجاهد و سدی و جماعتی از مفسران نقل می کند:
“این آیت بمکه فرو آمد و این خطاب با مشرکان قریش است و با کفار عرب که ایشان با یکدیگر میگفتند: گویی این محمد باین کار که پیش گرفته، هیچ مزدی میخواهد؟ بجواب ایشان این آیت آمد که: “لا أَسْئَلُکمْ عَلَیهِ أَجْراً”مزد نمی‏خواهم، لکن شما را می‏فرمایم که اگر مرا برسالت استوار نمی‏دارید و دعوت مرا اجابت نمیکنید، باری بحکم قرابت که میان من و شماست مرا مرنجانید و مرا دوست دارید و رحم پیوندید.196
2-4-شأن نزول آیه مودّت
مفسران فریقین برای آیه مودّت شأن نزول‌های متعدد بیان کرده‌اند. روشن است که در دسترس بودن شأن نزول آیات، نقش بسزایی در فهم آیه و تعیین مصداقهای آن دارد.
تمام مفسران مکتب اهل بیت و بسیاری از مفسران اهل سنت از طریق سعید بن حبیر از ابن عباس نقل کرده‌اند که پس از هجرت پیامبر اکرم? به مدینه ، انصار

دیدگاهتان را بنویسید