پایان نامه با واژه های کلیدی ورزشکاران، بزرگسالان، طلاق

انجماد16 نامیده می‌شود، اندازه‌گیری کرد. هر چه تعداد ذرات موجود در محلول بیشتر باشند برای رسیدن به نقطه‌ی انجماد به زمان بیشتری نیاز دارند و بنابراین دارای ارزش اسمزی بالاتری هستند.
در یک سیستم بیولوژیک، اسمولالیته بر جهتی که مایعات از بخشی به بخش دیگر انتقال می‌یابند اثر می‌گذارد. برای مثال در روده، انتقال مایعات همیشه در دو جهت صورت می‌پذیرد: یکی جذب نامیده می‌شود که از مجرای روده به سلول‌های روده و سپس به خون می‌رود، و جهت دیگر، از خون به سلول‌های روده و سپس به مجرای روده وارد می‌شود که ترشح نامیده می‌شود. مادامی که جذب از ترشح بیشتر است جذب خالص و وقتی ترشح از جذب بیشتر باشد، ترشح خالص ایجاد می‌شود. مورد دوم در هنگام بیماری و اختلال به اسهال می‌انجامد.
مایعات هیپرتونیک به عنون افزایش دهنده‌های ترشح شناخته شده‌اند، بنابراین میزان جذب خالص مایعات را کاهش می‌دهند. بدین ترتیب نوشیدنی‌های هیپرتونیک در مواقعی که به سرعت جذب بالای مایعات نیاز است نمی‌تواند مورد استفاده قرار گیرد. متأسفانه نوشیدنی‌های زیادی وجود دارند که اسمولالیته آن‌ها روی برچسب آن‌ها ذکر نشده است. بسیاری از نوشیدنی‌های مصرفی رایج، مانند آب‌میوه‌ها و نوشیدنی‌های بدون گاز، اسمولالیته‌ای بالاتر از 600 دارند. (برونس ،‌1388)
نوشیدنی‌هایی که شامل 40 تا 80 گرم کربوهیدرات در لیتر و اسمولالیته‌ای کمتر از 400 هستند (ترجیحاً هیپوتونیک)، عموماً در فعالیت‌های ورزشی مؤثر بوده و به عنوان منبع فوری مایعات مورد استفاده قرار می‌گیرند. سرعتی که طی آن کربوهیدرات هنگام تمرین می‌تواند توسط بدن مصرف شود، در حدود 5/0 تا 1/1 گرم در دقیقه است که به شدت تمرین و درجه‌ی تخلیه‌ی کربوهیدرات بدن وابسته است. حداکثر میزان مایعی که می‌تواند هنگام ورزش‌های استقامتی مصرف شود، حدود 400 تا 800 میلی‌گرم در ساعت است که به حجم بدن و نوع رویداد استقامتی بستگی دارد. بر این اساس، به منظور ترکیب مؤثر کربوهیدرات با آب، برای به دست آوردن کربوهیدرات لازم، نوشیدنی‌هایی شامل 40 تا 80 گرم کربوهیدرات در هر لیتر توصیه شده است.
مصرف مایعات زیاد با وجود شدت بالای تمرین، چنانچه آب از دست رفته ی بدن از طریق تعریق کم باشد، ضرورتی ندارد؛ برای مثال وقتی سرمای هوای محیط اطراف بدن ورزشکار را به نحو مطلوبی سرد می‌کند، کمتر با کم‌آبی مواجه می‌شود و عملکرد او محدود نمی‌شود. مهم‌ترین عامل محدوده‌کننده در این موارد، میزان دسترسی به کربوهیدرات است. با یادآوری استفاده از کربوهیدرات بدن که در بالا مطرح شد و میانگین ارزش 8/0 گرم در دقیقه، ورزشکار باید برای برآورده کردن نیازهای خود، کربوهیدرات کافی مصرف کند.(برونس،1388)
به منظور جلوگیری از مصرف اضافه‌ی مایعات در طول تمرین، که متعاقب آن نیاز به دفع ادرار پیش خواهد آمد، توصیه شده است که ورزشکاران حدود 130 تا 150 گرم در لیتر نوشیدنی غنی‌تر و غلیظ‌تر استفاده کنند. چنین نوشیدنی‌های انرژی‌زا می‌تواند اسمولالیته پایینی داشته باشد، مخصوصاً وقتی که کربوهیدرات مصرفی از ترکیبات طبیعی مانند مالتودکسترین (پلیمر گلوکز) یا نشاسته‌ی غیرقابل تجزیه باشد. این نوشیدنی‌ها که محتوی انرژی/ کربوهیدرات بالا هستند، نسبت به نوشیدنی‌های رقیق‌تر به کندی از معده خارج می‌شوند. این امر جریان مایعات به درون روده را کاهش داده و منجر به سرعت کمتر جذب مایعات و ورود به گردش خون می‌شود. در مجموع، این مسئله نگران‌کننده نیست؛ زیرا دسترسی به مایعات عامل محدودکننده‌ای در این مورد به شمار نمی‌آید. مهم‌ترین نکته این است که خروج کربوهیدرات از معده افزایش یافته و منجر به جذب کربوهیدرات بیشتری می‌شود. مورد اخیر می‌تواند روی دسترسی به کربوهیدرات عمیقاً تأثیر گذاشته و در نتیجه بر عملکرد مؤثر باشد.
با مصرف نوشیدنی‌های غلیظ، ورزشکار می‌تواند مصرف مایعات را بدون کاهش کربوهیدرات مصرفی به سطح کمتر از 8/0 گرم در دقیقه، به 300 تا 500 میلی‌لیتر در ساعت کاهش دهد. نوشیدنی‌های محتوی انرژی/ کربوهیدرات، مانند نوشیدنی‌های جایگزین انرژی/ مایعات نباید اسمولالیته‌ی بالا داشته باشند. ترجیحاً نوشیدنی‌های هیپوتونیک تا ایزوتونیک پیشنهاد می‌شوند.
وقتی رقابت در هوای گرم اتفاق می‌افتد، مصرف نوشیدنی‌های سرد بهتر است. عموماً‌ اغلب افراد نوشیدنی‌های سرد را بیشتر دوست دارند، زیرا مزه‌ی بهتری دارد. برخی ورزشکاران نوشیدنی‌های خیلی سرد (با درجه‌ی سرمای بین 5 تا 10 درجه‌‌ سانتی‌گراد) را دوست دارند. هر چه سرمای نوشیدنی بیشتر باشد، بیشتر گرمای بدن را می‌گیرد. گر چه میزان تحمل نسبت به نوشیدنی سرد، به ویژه در مقادیر زیاد، بدون مشکلات روده ـ معده‌ای در افراد متفاوت است ولی قویاً توصیه شده است که نسبت به پیدا کردن دمای مناسب نوشیدنی‌ها در جلسات تمرین تلاش شود. یک مطالعه‌ی جدید اشاره می‌کند که نوشیدنی‌های سرد نسبت به نوشیدنی‌های گرم با سرعت بیشتری از معده تخلیه می‌شوند. گر چه مطالعات جدیدتر نشان داده است که چنین نیست. آیا ممکن است نوشیدنی‌های مصرفی در هوای سرد، گرم باشند؟ جواب این سؤال مثبت است. نوشیدنی‌های گرم (با دمایی که نوشیدنی را می‌توان به راحتی مصرف کرد) تخلیه‌ی معده را به تأخیر نمی‌اندازد، بر تنظیم حرارت تأثیر منفی ندارد و ممکن است از نظر روحی برای ورزشکار خسته در هوای سرد بسیار مطلوب باشد. توصیه شده است که ورزشکاران در صورت تمایل نوشیدنی گرم بنوشند.(موری ،1989)
آیا زنان نسبت به مردان به نوشیدنی بیشتری نیاز دارند؟
خیر! عموماً زنان نسبت به مردان کمتر عرق می‌کنند. تصور می‌شود که این موضوع منجر به تعریق باصرفه‌تری می‌شود. عامل دیگر این است که زنان نسبت به مردان وزن کمتری دارند و در حجم کار کاملاً مشابه، کمتر عرق می‌کنند. زنان باید برای جبران آب از دست رفته ی بدن به میزان کافی مایعات بنوشند. به خاطر داشته باشید که زنان کمتر عرق می‌کنند. بهترین راه برای یافتن میزان نیاز شخصی به مایعات، اندازه‌گیری مکرر وزن بدن، قبل و و بعد از تمرین است که میزان دریافت مایعات را می‌توان نسبت به آن سنجید. هر نوع کاهش وزن بیشتر از یک کیلوگرم، به معنی کاهش در میزان مایعات است.
مصرف نوشیدنی هنگام یک مسابقه‌ی فوتبال مجاز نیست. با علم به تأثیر کم‌آبی بر عملکرد بدن، این موضوع کاملاً رد می‌شود فیفا تاکنون قوانین جامعی در مورد نوشیدن وضع نکرده است. بنابراین، توصیه می‌شود بلافاصله قبل از شروع مسابقه 300-500 میلی‌لیتر نوشیده شود و سپس، علی‌رغم قوانین رسمی، در لحظاتی که داور اجازه می‌دهد، از مایعات استفاده شود. بازیکنان در فاصله‌ی استراحت بین دو نیمه باید مجدداً 300-500 میلی‌لیتر بنوشند.
در شرایط آب و هوایی گرم، نوشیدنی باید دارای کربوهیدرات پایین باشد. در شرایط آب و‌هایی سرد، توصیه شده است که نوشیدنی کربوهیدرات/انرژی به صورت مقادیر کمتری مصرف شود (200-300 میلی‌لیتر)؛ این نوشیدنی می‌تواند گرم باشد. (برونس ،‌1388)
2-1-9 کربوهیدرات‌ها
کربوهیدرات‌ها شامل قندها و نشاسته‌ها هستند که به سهولت اکسید شده و سهل الوصولترین منبع انرژی هستند. گلوکز که قند موجود در خون است، برای بدن به همان اندازه ی اکسیژن ضروری است. در غیاب اکسیژن شخص در عرض چند دقیقه از هوش می رود. هرگاه غلظت قند خون بسیار پایین باشد ممکن است تشنج حادث شود و اکر غلظت آن بسیار زیاد باشد اغما حادث می گردد. هنگامی که انسان بدون غذا می ماند قسمتی از پروتئین‌های پلاسما به گلوکز تبدیل می شود تا غلظت گلوکز را در خون در حد مناسب نگاه دارد. این تبدیل پروتئین به گلوکز احتیاج به عمل طبیعی کبد و غدد درون ریز دارد.(رحمانی نیا،1388)
کربوهیدرات‌ها منبع مهم انرژی برای سوخت و ساز انسان هستند. گلیکوژن عضله اسکلتی و گلوکز خون مشتق شده از کبد، کربوهیدرات‌های قابل دسترسی هستند که به عنوان منابع اولیه سوخت در ورزش هوازی و بی هوازی مورد استفاده قرار می‌گیرند. در خلال ورزش شدید، تجزیه گلیکوژن عضله یا گلوکز خون به اسید لاکتیک منجر به خستگی عضلانی می‌شود. استفاده از رژیم کربوهیدرات در ابتدا، در خلال و بعد از ورزش می‌تواند به طور زیادی عملکرد عضله را از طریق افزایش ذخایر گلیکوژن کبد و عضله یا از طریق حفظ هموستاز گلوکز خون بهبود بخشد.
تحقیقات اخیر بر سوخت و ساز کربوهیدرات در خلال ورزش نشان داده است که :
1- گلوکز خون منبع انرژی مهمی در ورزش‌های سبک و طولانی با بیش از دو ساعت می‌باشد.
2- سوخت و ساز کربوهیدرات در خلال ورزش توسط متغیر پیچیده هورمونی و کنترل موضعی تنظیم می‌شود.
3- انتقال گلوکز در عضله به طور قابل توجهی تجزیه گلوکز و ساخت گلیکوژن را در طی ورزش و بعد از آن تنظیم می‌کند.
4- اثر مکمل کربوهیدرات در خلال ورزش بستگی به میزان تخلیه معده، نوع، زمان و مقدار هضم کربوهیدرات دارد.
5- دوباره سازی گلیکوژن بعد از ورزش نیز به نوع، زمان و مقدار کربوهیدرات هضم شده بعد از ورزش بستگی دارد. (براری، 1387)
این بخش درباره کربوهیدرات‌های قابل دسترسی یعنی آنهایی که می‌توانند به وسیله آنزیم‌های هضم کننده هیدرولیز شده و در روده کوچک جذب شوند، بحث می‌کند. کربوهیدرات‌ها در معده و روده کوچک به مونوساکاریدها تجزیه می‌شوند که غالبا به صورت گلوکز می‌باشند. گلوکز و گالاکتوز به وسیله سازوکار انتقال فعال جذاب می‌شود. ولی فروکتوز توسط انتشار تسهیل شده جذب می‌شود. میزان جذب گلوکز دو برابر فروکتوز است. مونوساکاریدها ی جذب شده از طریق سیاهرگ باب کبدی به کبد حمل می‌شوند. فروکتوز از گذرگاه گلیکونئوژنز به پیروات تبدیل می‌شود و در کبد به اتیل کوا تبدیل شده و به عنوان سوبسترایی17 برای ساخت اسید چرب و تری گلیسیرید و گلیکوژن مورد استفاده قرار می‌گیرد.
ذخیره کلی کربوهیدارت به صورت گلیکوژن در بدن کم است. در کبد و عضلات 1 تا 20 درصد ذخیره می‌شود. بیشترین ذخیره به عنوان سوخت تری گلیسیرید است که در ابتدا 80 درصد در بافت چربی ذخیره می‌شود. منبع ذخیره دیگر، پروتئین است. (17 درصد ) با این وجود اسیدهای آمینه مشتق شده از پروتئین ابتدا برای سوخت پروتئین و عملکردهای آنابولیکی دیگر در افرادی که به اندازه کافی کربوهیدرات و پروتئین دارند، مورد استفاده قرار می‌گیرند. 1 تا 3 درصد از کل انرژی مصرفی در خلال ورزش توسط آمینواسیدها است. بنابراین واضح است که لیپید و کربوهیدرات دو سوبسترای انرژی مهم را از لحاظ فیزیولوژیکی در افراد با رژیم غذای طبیعی هم در حالت ناشتا و هم در خلال ورزش تشکیل می‌دهند. (برونر،‌1380)
غلظت گلیکوژن کبد از عضله اسکلتی بیشتر است. (از چهار درصد تا هشت درصد) گلیکوژن عضله کمتر از 5/1 درصد است و با رسیدن به 3 درصد نیاز به بارگیری کربوهیدرات دارد. با این وجود مقدار کلی گلیکوژن ذخیره شده در عضله ( 300 تا 400گرم ) بیشتر از کبد (80 تا 90 گرم است. ) که مربوط به توده عضلانی بیشتر است. گلیکوژن در تارهای تند انقباض بیشتر از کند انقباض است. گلیکوژن عضله ، کبد و گلوکز خون ( 20 گرم ) بر روی هم فقط 1800 کیلوکالری انرژی دارند که برای مصرف کالری روزانه اغلب بزرگسالان حتی در یک 24 ساعت کافی نیست.
غالبا مربیان و ورزشکاران کربوهیدرات‌ها را به عنوان انرژی سریع می‌شناسند. ولی بدن محدودیت‌هایی در ارتباط با ذخیره و تولید انرژی از این گونه مواد دارد. کربوهیدرات‌ها از عناصر کربن، هیدروژن و اکسیژن تشکیل می‌شوند.و چون نسبت هیدروژن و اکسیژن در ساختمان‌های آنها مانند نسبت هیدروژن و اکسیژن در آب است به آنها هیدرات‌های کربن اطلاق می‌گردد. کربو هیدرات‌ها به ازای هر اتم کربن دارای دو اتم هیدروژن و یک اتم

دیدگاهتان را بنویسید