پایان نامه با واژه های کلیدی مصرف مواد، استاندارد، ورزشکاران

طول یک دوره کوتاه ممکن است بی نهایت بالا باشد. برای مثال هزینه انرژی دوی ماراتن در حدود 2500 تا 3000 کیلوکالری است.(نیوشلمن5،1983).
با توجه به زمان مورد نیاز برای اتمام دوی ماراتن، چنین فعالیتی می‌تواند در ورزشکاران آماتور یا غیر حرفه‌ای حدود 750 کیلوکالری در ساعت، و در ورزشکاران حرفه‌ای که تقریبا 2 تا 5/2 ساعت می‌دوند، معادل 1500 کیلوکالری در ساعت هزینه انرژی ایجاد کند. یک مسابقه دوچرخه سواری حرفه‌ای مانند تور فرانسه حدود 6500 کیلو کالری در روز هزینه انرژی دارد. این رقم هنگام رکاب زدن در کوهستان تا حدود 90000 کیلو کالری در روز افزایش خواهد یافت. (براری،1389)
به دلیل اینکه درزمان فعالیت‌های بدنی شدید، فرایندهای هضم و جذب مختل می‌شوند، جبران چنین هزینه انرژی بالایی از طریق خوردن مواد غذایی معمولی برای ورزشکاران درگیر در این رقابتها مشکلاتی را در پی خواهد داشت. این مشکلات به روزهای مسابقه محدود نمی شوند بلکه در خلال روزهای تمرین شدید نیز هزینه انرژی بالاست. در چنین شرایطی ورزشکاران تمایل زیادی به خوردن غذاهای بین وعده‌ای دارند که غالبا از وعده‌های غذایی کوچک و سرشار از انرژی تشکیل شده اند. اما از نظر پروتئین و ریزمغذی‌ها دارای سطح پایینی می‌باشند. بنابراین در بیشتر موارد رژیم غذایی نامتعادل می‌شود. مواد غذایی و نوشیدنی‌ها که به آسانی قابل هضم اند و به سرعت جذب می‌شوند، شاید بتوانند این مشکل را حل کنند.( برونس،1388 ).
هنگام فعالیت‌های ورزشی استقامتی، بدن از ذخایر انرژی (چربی ذخیره شده در بافت چربی و کربوهیدرات‌های ذخیره شده به شکل گلیکوژن در کبد و عضله) نیز استفاده می‌کند. علاوه بر این به به دلیل استرسهای متابولیکی و مکانیکی مقادیر اندکی پروتئین (در کبد، مسیرهای روده ای- معده‌ای و عضله ) تجزیه خواهد شد. که قاعدتا این گونه از دست رفتن مواد از بدن باید از طریق جایگزین کردن مواد مغذی لازم جبران شوند. هم زمان گرما تولید خواهد شد که به میزان زیادی از طریق ترشح و تبخیر عرق دفع خواهد شد. در نتیجه مایعات و الکترولیت‌ها از دست خواهند رفت.
تعریق زیاد بدن و در نتیجه کم آبی شدید، موجب اختلال گردش خون و انتقال گرما می‌گردد. که نهایتا به درماندگی گرمایی منجر می‌شود و ممکن است برای سلامتی بدن مضر باشد. عدم جایگزین کافی کربوهیدرات‌ها ممکن است به هیپوگلیسمی، خستگی مرکزی ، و درماندگی منجر شود. البته دریافت ناکافی پروتئین باعث از دست رفتن پروتئین، به ویژه پروتئین عضله شده متعاقبا باعث تعادل منفی نیتروژن و کاهش عملکرد می‌شود. (برونس ،1388)
این نتایج نشان میدهد که نیاز به مواد غذایی و مایعات، باید بر اساس سطح فعالیت بدنی و فعالیت ورزشی تامین شوند. نوع، شدت و مدت فعالیت ورزشی تعیین خواهد کرد که کدام شاخص تغذیه‌ای و کدام نوع رژیم غذایی به ویژه در مرحله آماده سازی رقابت و بازسازی می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد.
مشکلات مرتبط با افزایش نیاز به مواد غذایی و نوشیدنی‌ها، و میزان غذای لازم برای تامین این نیاز، نه تنها برای ورزشکاران حرفه ای، بلکه برای افراد عادی نیز یک نگرانی به حساب می‌آید. این موضوع در فعالیت با شدت‌های مطلق یکسان، ‌به ویژه برای گروه دوم (افراد عادی) اهمیت دارد. چرا که آنها در معرض استرس و تعریق بیشتری قرار دارند، از کربوهیدرات (CHO) به عنوان سوخت عضلانی بیشتر استفاده می‌کنند. پروتئین بیشتری تجزیه و مصرف می‌کنند و آهسته تر به حالت اولیه برمی گردند. افراد بسیار ورزیده در مقایسه با افراد عادی، مقرون به صرفه تر فعالیت می‌کنند و انرژی کمتری برای به دست آوردن یک برون ده کاری معین صرف می‌کنند. بنابراین فردی که تلاش می‌کند بهترین حالت خود را به دست آورد و در بالاترین سطح ظرفیت عملکردی خود که حداکثر نیاز متابولیکی را ایجاد می‌کند فعالیت نماید، باید نیاز به انرژی را با ظرفیت موجود به بهترین نحو برآورده سازد. چنین حالتی هم برای ورزشکاران المپیکی و هم ورزشکاران تفریحی که تمام تلاش خود را برای انجام دوی ماراتن به کار می‌برند، صدق می‌کند. ورزشکاران بسیار ورزیده ظرفیت متابولیکی توسعه یافته تر و بر اساس آن قابلیت بهتری برای سریع تر دویدن دارند و زودتر به حالت اولیه بر می‌گردند. با این حال، ‌ورزشکار حرفه‌ای نیز هنگام فعالیت ورزشی با سرعت (ظرفیت) بیشینه، در زمان مشخصی دچارتحلیل انرژی، کم آبی و خستگی می‌شود. در نتیجه، از نقطه نظر کیفی، راهنماییهای تمرین و فعالیت ورزشی از جمله شاخص‌های تغذیه ای، برای ورزشکاران حرفه‌ای و غیر حرفه‌ای یکسان است. مواد غذایی که باید به فاصله کوتاهی قبل و هنگام فعالیت ورزشی، یا در استراحت‌های کوتاه بین دوره‌های فعالیت استفاده شوند، باید با شرایط ویژه هضم و گوارش سازگار باشند و این موضوع به ماهیت و شرایط ورزش بستگی دارد. برای مثال، ‌نیازهای تغذیه‌ای برای ورزشکارانی که در دوچرخه سواری، دویدن یا شنا رقابت می‌کنند، کاملا متفاوت است.
گروهی از ورزشکاران در برخی از رشته‌های ورزشی رقابت می‌کنند که برای اجرای بهتر یا رقابت در یک گروه وزنی معین، داشتن وزن کم ضروری است. این ورزشکاران از یک سو مداوم و به شدت تمرین می‌کنند و انرژی زیادی صرف می‌کنند و از سوی دیگر، باید مراقب مصرف مواد غذایی پر انرژی باشند تا وزن بدن خود را در سطح پایین حفظ کنند. در چنین شرایطی، با مصرف پایین انرژی ممکن است مواد غذایی ضروری همچون پروتئین، آهن، کلسیم، ‌روی، منیزیم و ویتامین‌ها کمتر تامین شود و نیاز به مصرف نسبتا زیاد کربوهیدارت برای حفظ تعادل کربوهیدرات مصرف شده در کار عضلانی نیز ممکن است مختل شود. از آنجا که ورزشکاران جوان هستند و در دوره رشد و تکامل قرار دارند، این نکات باید مورد توجه خاص قرار گیرد. (موری وهمکاران ،1989)
با توجه به نوع ورزش و تمرین، می‌توانیم ورزشکارانی را که در معرض خطر کمبود مصرف مواد غذایی قرار دارند، دسته بندی کنیم این ورزشکاران و ورزشکارانی که تمرین‌های سنگین را با برنامه‌های کاهش وزن ترکیب می‌کنند، باید به منظور بهره مندی از راهبردهای تغذیه‌ای برای بهینه کردن تغذیه، ‌حتما مشاوره شوند. (جدول 1-2) امکان مصرف مواد غذایی به استانداردهای موجود، ‌توصیه‌های علمی و مقررات قانونی بستگی دارد. افرادی که توجه ویژه به آمادگی جسمانی و تندرستی دارند، باید زیر نظر متخصصان حرفه ورزش و تندرستی از نقش تغذیه در نوع ورزش خود آگاه شوند.
به ویژه در رشته‌های استقامتی، ورزشکاران باید بتوانند از مواد غذایی مختلفی که در دسترس آنها قرار گرفته، مناسب ترین را انتخاب کنند. در آموزش‌های تغذیه‌ای ورزشکاران، مربیان آنها باید این جنبه را مورد توجه قرار دهند. برخلاف این موضوع که آگاهی درباره اهمیت تغذیه، روند رو به رشدی دارد و مقالات متعددی در این زمینه به طور منظم در مجلات ورزشی منتشر می‌شود، مطالعات نشان داده است آگاهی ورزشکاران درباره استفاده درست از مواد غذایی اندک است.(برونس،1388)
در مورد آن دسته از مواد غدایی که نیازهای ویژه‌ای را در شرایط خاص برآورده می‌کند، مانند فراورده‌های غذایی رژیمی برای افراد بیمار یا دیگر افراد دارای شرایط فیزیولوژیکی خاص، قوانین مجاز غذایی وجود دارد. ولی در مورد فراورده‌های غذایی ورزشی و مکمل‌های ورزشی هنوز چنین قوانین وجود ندارد.
هدف مقررات درباره فراورده‌های غذایی، ایجاد شرایط قابل پذیرش از نظر علمی است تا اطمینان حاصل شود آن فراورده‌های غذایی دارای استاندارد کیفی قابل قبول است. از طرفی نیز ادعاهایی که در مورد این محصول (فواید آنها ) اظهار شده باید مبنای علمی داشته باشد از نظر عموم معتبر و قابل پذیرش باشد. این موضوع باید در مورد فراورده‌های غذایی که به عنوان فراورده‌های غذای ورزشی معرفی می‌شوند نیز به کار می‌رود. یکی از مشکلات اساسی در این میان این است که توصیه‌های متداول مصرف مواد غذایی نسبت به سن، ‌جنس و فعالیت روزانه برای افراد متفاوت است. و ممکن است برای ورزشکاران یا در مورد تعداد زیادی از مواد مغذی مناسب نباشد. (برونس،1388)
جدول 1-2- ورزشهایی که از نظر کمبود تغذیه‌ای دارای خطر بالایی هستند
معیار
رشته ورزشی
وزن پایین، مصرف پایین انرژی به صورت درازمدت برای پایین آوردن چربی
ژیمناستیک، سوارکاری، باله، حرکان موزون، ژیمناستیک موزون، ‌اسکیت روی یخ و اروبیک (ورزش هوازی)
وزن رقابتی- برنامه‌های کاهش وزن شدید برای رسیدن به وزن مورد نظر
جودو- تکواندو – بوکس – کشتی – قایقرانی- پرش با اسکی و..
چربی بدنی پایین – کاهش وزن شدید برای به حداقل رساندن چربی به بدن
بدنسازان
ورزشکارانی که رژیم گیاهخواری دارند
به ویژه در مسابقات استقامتی
2-1-2-1 تغذیه قبل از ورزش
توصیه شده است چند ساعت قبل از مسابقه، به منظور جلوگیری از نتایج منفی هیپوگلیسمی (کاهش قند خون) از مصرف کربوهیدرات اجتناب شود. مصرف کربوهیدرات 30 تا 120 دقیقه قبل از تمرین، سطح گلوکز پلاسما و انسولین را افزایش می‌دهد، و این کار موجب تحریک مصرف گلوکز و مانع حرکت و اکسیداسیون چربی هنگام تمرین می‌شود. بعد از ناشتا، 45 تا 60 دقیقه قبل از یک دوره تمرین شدید، دریافت کربوهیدرات می‌تواند منجر به کاهش سریع غلظت گلوکز خون پس از شروع تمرین می شود. و این حالت هنگام تمرینات شدید، منجر به هیپوگلیسمی (کاهش قند خون) و کاهش عملکرد می‌گردد. گرچه درحالی که در حالت غیر ناشتا و همان حالتی که اغلب ورزشکاران وارد مسابقه می‌شوند آزمایش شدند و آثار زیان‌آوری از مصرف کربوهیدرات قبل از تمرین گزارش نشد، ولی این مطالعات با آزمودنی‌هایی انجام شد که انواع مختلفی از وعده‌های کربوهیدراتی دریافت کرده بودند. در مجموع، با توجه به اختلاف فردی زیاد بین افراد، اغلب این امکان وجود دارد که افراد خاصی نسبت به اثر ورزش روی نتایج منفی هیپوگلیسمی بعد از مصرف مواد غذایی جامد یا مایع غنی از کربوهیدرات مستعد باشند. (امین پور ، 1384)
2-1-2-2راهنمایی‌های تغذیه‌ای قبل از مسابقه
1- بارگیری کربوهیدرات با استفاده از روش رژیم بیش جبرانی ملایم (کاهش تدریجی فشار تمرین).
2- اطمینان از مصرف روزانه حدود 600 گرم کربوهیدرات به مدت 3 روز قبل از مسابقه. مصرف بیش از این مقدار امکان اضافه کردن ذخایر گلیکوژنی را ندارد، بنابراین توصیه نمی‌شود.
3- نوشیدن مایعات فراوان در روزهای قبل از مسابقه برای اطمینان از آبگیری مناسب برای شروع مسابقه لازم است. با توجه به اینکه انتظار می‌رود بر اثر تعریق، آب فراوانی در طول مسابقه از دست برود. حتما مقدار کمی کلرید سدیم و به اندازه نوک یک قاشق چایخوری نمک طعام در هر لیتر به نوشیدنی اضافه کنید.
4- خودداری از مصرف غذهای حاوی فیبر زیاد قبل از مسابقه به منظور جلوگیری از بروز مشکلات روده ـ معده‌ای.
5- برای اطمینان از سطوح کافی گلیکوژن در کبد، مصرف یک غذای پر کربوهیدرات 2 تا 4 ساعت قبل از مسابقه ضروری است. قبل از مسابقات کوتاه‌مدت، غذاهای کربوهیدرات‌دار سهل‌الهضم یا نوشیدنی‌های انرژی‌زا مصرف کنید؛ و قبل از مسابقات بلندمدت، غذاهای جامد یا نیمه‌جامد مانند نان یا تکه‌هایی از مواد انرژی‌زا مصرف نموده، و از خوردن چربی و پروتئین زیاد خودداری کنید.
6- برخی افراد ممکن است در پی نوشیدن یا مصرف وعد? پر کربوهیدرات قبل از مسابقه، دچار آثار منفی هیپوگلیسمی شوند. این افراد باید خوردن کربوهیدرات را تا قبل از گرم کردن یا در چند دقیقه اول شروع مسابقه به تأخیر بیندازند. ورزشکاران سطح بالا باید برای معین کردن پاسخ فردی خود به جذب کربوهیدرات، آزمایش تحمل کربوهیدرات انجام دهند. (امین پور ،

دیدگاهتان را بنویسید