پایان نامه با واژه های کلیدی تبدیل، می‌شود.، کبد

اکسیژن می‌باشند. قندها به سبب منابع سرشار موجود در طبیعیت، تهیه و برداشت آسان طعم مطبوع و پایین بودن هزینه نگهداری، از مواد اصلی تشکیل دهنده رژیم غذایی اکثر ملل جهان به شمار می‌آیند. (برونر،‌1380)
2-1-9-1 کربوهیدرات مورد نیاز
دریافت کربوهیدرات اغلب به عنون درصد مصرف روزانه بیان می‌شود، اما دریافت مقدار کل اهمیت بیشتری دارد. برای یک فرد 70 کیلوگرمی میزان ذخایر کربوهیدرات بدن حدود 600 تا 700 گرم است (10 گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن). دریافت کربوهیدرات به میزان 10 گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، به ذخیره‌سازی گلیکوژن کمک می‌کند؛ اما مقادیر بیشتر از آن باعث افزایش این ذخایر نمی‌شود. این مورد به ویژه برای ورزش‌هایی که چندین روز با سطوح زیاد دریافت انرژی تکرار می‌شوند، مانند آنچه در تور فرانسه اتفاق می‌افتد، اهمیت دارد.
نکت? مهمی که باید به خاطر داشت این است که کربوهیدرات به نسبت چربی دارای تراکم انرژی کمتری است. در نتیجه، یک رژیم پر کربوهیدرات اغلب پر حجم و حاوی فیبر فراوانی است و ممکن است وقت و تلاش قابل ملاحظه‌ای برای آماده کردن و خوردن نیاز داشته باشد. غذاهای غنی از کربوهیدرات شامل ماکارونی، سیب‌زمینی (خوب پخته‌شده)، برنج، نان و میوه‌ها هستند. باید 2 تا 3 روز قبل از مسابقه، از مصرف غذاهای با فیبر بالا اجتناب شود (سالادهای سبز، سبزیجات خام، تمام نان‌های تهیه شده از غلات، موز خام، برنج)؛ این موارد می‌تواند موجب مشکلات روده ـ معده‌ای شود. (امین پور ، 1384)
2-1-9-2 فرایند هضم کربوهیدرات‌ها
کربو هیدرات‌ها پیش از اینکه بتوانند وظایف اصلی خود را در بدن انجام دهند، باید به واحدهای کاملا کوچک مونوساکاریدها تبدیل شوند. تا از دیواره روده به جریان خون راه یابند. اعمالی که بر اثر آن کربوهیدراتهای پیچیده تبدیل به مونوساکاریدها می‌شوند را هضم نام نهاده اند. در مرحله هضم آنزیم‌های هیدرولیز کننده نشاسته (آمیلازها) و آنزیم‌های هیدرولیز کننده نشاسته و آنزیم‌های هیدرولیز و آنزیم‌های هیدرولیز کننده ی دی ساکارید‌ها تغییراتی در کربوهیدراتها بوجود می‌آورند.
آمیلازها در سه شیره گوارشی وجود دارند که عبارتند از 1 – بزاق دهان 2- شیره پانکراس در روده باریک 3- آنزیم‌های هضم کننده ی دی ساکارید‌ها که در شیره روده‌ای یا دیواره ی روده‌ای وجود دارد. آمیلاز بزاقی در دهان با غذا مخلوط می‌شود و در محیط نسبتا قلیایی، بزاق نشاسته را به کربوهیدارت‌های ساده تر که معمولا دکسترین است تبدیل می‌کند. اگر غذا پیش از اینکه بوسیله اسید هیدرکلریک معده اسیدی شود، مدت بیشتری با آنزیم آمیلاز بزاقی در تماس باشد، ممکن است نشاسته هیدرولیز شود و دی ساکارید مالتوز حاص شود. همچنین این آنزیم پیش از اینکه توسط اسید معده غیر فعال شود ممکن است تا 75درصد نشاسته سیب زمینی را هیدرولیز کند.
نشاسته در معده هیدرولیز (تجربه بوسیله آب ) نمی شود زیرا معده آنزیمی برای این عمل ندارد. ولی مقداری ساکاروز ممکن است در حضور اسید هیدروکلریک معده به گلوکز و فروکتوز تبدیل شود سپس از معده وارد روده باریک شود که در آنجا ترشحات قلیایی روده، اسید هیدروکلریدریک را خنثی می‌کند و محیطی نسبتا قلیایی بوجود می‌آورد. و برای فعالیت آنزیم‌های هیدرولیز کننده نشاسته، روده ی باریک مناسب می‌باشد. آمیلاز پانکراس پس از برخورد با کربوهیدرات‌های پیچیده، آنها را هیدرولیز و تجزیه کرده و به دی ساکارید مالتوز تبدیل می‌کند. همچنین در روده باریک مالتوز در اثر آنزیم مالتاز به دو مولکول گلوکز تجزیه می‌شود و لاکتوز در اثر آنزیم لاکتاز به گلوکز و گالاکتوز تبدیل می‌شود.
قابلیت هضم کربوهیدرات‌ها به منبع آنها بستگی دارد ولی به طور کلی 90 تا 98 درصد از کربوهیدرات‌های موجود در بیشتر غذاها هضم می‌شود. (کرف18،‌1374)
2-1-9-3 جذب و انتقال کربوهیدرات‌ها
مونوساکاریدها ضمن عمل جذب، به راحتی از برجستگی‌های مویین کوچکی که مجرای روده را پوشانده است عبور می‌کنند. سرعت عبور آنها بستگی به نوع مونوساکارید دارد. یعنی گالاکتوز کمی سریعتر از گلوکز، و فروکتوز تقریبا با سرعتی کمتر از نصف سرعت گلوکز جذب می‌شود. همچنین سرعت جذب با افزایش زمان، کاهش می‌یابد. ولی با با لارفتن غلظت محلول قندو در حضور هورمونهای انسولین مترشحه از پانکراس و تیروکسین از غده تیروئید، سرعت جذب افزایش می‌یابد.
مونوساکاریدها از دیواره روده به عروق خونی راه می‌یابند تا پس از آن به سیاهرگ باب منتقل شوند. این بزرگ رگ مونوساکاریدها را به کبد انتقال می‌دهد و از آنجا گلوکز، فروکتوز و گالاکتوز یکی از دو مسیر زیر را می‌پیماید.
1- تمام آنها به گلیکوژن تبدیل می‌شوند و کبد تا آنجا که ظرفیت داشته باشد گلیکوژن سنتر شده را ذخیره می‌کند.
2- گالاکتوز و فروکتوز به گلوکز تبدیل می‌شوند سپس جذب و به جریان خون راه می‌یابند تا به همه سلولهای بدن منتقل شوند. در سلولهای عضلانی ممکن است مقداری گلوکز بصورت گلیکوژن ذخیره شود ولی در هر حال بیشترین مقدار گلوکز بصورت یک منبع انرژی فوری در دسترس سلولها قرار می‌گیرد. بعضی از سلولها مانند سلولهای اعصاب و ششها ، کاملا به انرژی گلوکز وابسته اند و نمی توانند مواد غذایی دیگری را مصرف کنند.(کرف،1374)
2-1-9-4 متابولیسم کربوهیدرات
سرعت انتقال کربوهیدرات‌ها از کبد به جریان خون طوری است که میزان گلوکز خون را، حدود 100 میلی گرم برای هر 100 میلی لیتر خون نگه می‌دارد. پس از صرف غذا میزان گلوکز خون ممکن است از این حد بالاتر رود ولی دوباره به محض ورود گلوکز به سلول‌ها کاهش می‌یابد.
گلوکزی که از کبد به جریان خون منتقل می‌شود، در دسترس تمام بافت‌های بدن قرار می‌گیرد. در این هنگام تک تک سلولها از طریق جریانی بنام جریان انتقال فعال گلوکز را دریافت می‌کنند. این جریان شامل انرژی، تبادل سدیم و سیستم حامل در غشای سلولی است. گلوکز در داخل سلول بر اثر اکسیداسیون به اسید پیروویک تبدیل می‌شود. سپس انرژی ذخیره شده در میتوکندری برای تامین احتیاجات بدن از قبیل تولید گرما، ‌انقباض عضلات، سنتز ترکیبات اساسی و ارتباط جریانات عصبی آزاد می‌شود. در داخل میتوکندری آنزیم‌های فراوانی وجود دارد که انرژی گلوکز را بطور مرتب و مداوم و بصورت ATP آزاد می‌کند. بنابراین محصولات نهایی متابولیسم عبارتند از دی اکسید کربن، آب و انرژی. (کرف،1374)
2-1-9-5 ذخیره کربوهیدراتها
اگر رژیم غذایی دارای کربوهیدرات باشد و مونوساکارید جذب شده نیز بیش از نیازهای کالریکی بدن باشد و ذخیره گلیکوژنی بدن نیز کامل باشد، مازاد آن از بدن دفع نمی شود بلکه به چربی تبدیل می‌شود که می‌تواند در بدن ذخیره شود. بدن برای ذخیره چربی تقریبا ظرفیت نامحدودی دارد و می‌تواند مازاد کربوهیدرات‌ها را به چربی تبدیل کند. بطور کلی تبدیل گلوکز به اسیدهای چرب در داخل کبد انجام می‌گیرد و مولکول گلوکز می‌شکند و از شکل شش کربنی به واحدهای دو کربنی تبدیل می‌شود. که برای سنتز اسیدهای چرب به کار می‌رود. سپس اسیدهای چرب به جریان خون و از آنجا به سلولهای چربی انتقال می‌یابد. آنگاه در داخل این سلول‌ها تری گلیسیرید و چربی بوجود می‌آید. اغلب اظهار میدارند که ذخیرهی کربوهیدرات بدن برای تمرین 90 دقیقهای کافی است. بنابراین، نیازی به مصرف کربوهیدرات در تمرینات کوتاهتر نیست.(براری، 1387).
کربوهیدراتها ی موجود در غذا به یکی از راههای زیر در بدن مورد استفاده قرار می‌گیرد:
1- فورا بصورت یک منبع انرژی اکسیده می‌شود.
2- به گلیکوژن تبدیل و در کبد یا عضلات ذخیره می‌شود.
3- به چربی تبدیل شده و بصورت یک انرژی در سلولهای معمولی یا سلولهای چربی درمی آید.
4- محصولات نهایی متابولیسم کربوهیدرات‌ها عبارتند از :
– دی اکسید کربن.
– آب و انرژی.
فاصله زمانی بین مصرف کربوهیدرات‌ها و دفع آن بصورت آب و دی اکسید کربن ممکن است چند دقیقه تا چند ساعت یا حتی چند ماه باشد.
2-1-9-6 اختلالات متابولیک حاصل از مصرف کربوهیدرات‌ها
1-دیابت : معمولی ترین اختلالی است که در اثر فقدان نسبی هورمون انسولین بوجود می‌آید. این هورمون برای برداشت گلوکز توسط سلول ضروری است. فقدان انسولین دو علت می‌تواند داشته باشد: الف- کاهش ترشح آن از پانکراس. ب- افزایش موادی در خون که از ترشح انسولین جلوگیری می‌کند. در این موارد سلول نمی تواند به اندازه‌ای که لازم است کربوهیدرات را از خون گرفته و مصرف نماید.
2-کتوزیمیا : که در اثر فقدان آنزیمی در کبد بروز می‌نماید. این آنزیم گالاکتوز را به گلوکز تبدیل می‌کند و بدین ترتیب گالاکتوز بصورت یک ترکیب غیر عادی در خون ظاهر می‌شود. مصرف بسیار زیاد گالاکتوز نیز ممکن است این حالت را بوجود آورد. کاهش وزن، ‌استفراغ، عقب افتادگی مغزی از عوارض این بیماری است. (براری،1389)
جدول 2-2- غذاهای کربوهیدرات دار
غذا
کربوهیدرات کل / گرم
مقدار فیبر
در هر هزار گرم غذا
شکر متبلور
5/99
0
شکر قهوه ای
4/96
0
نشاسته ذرت
6/87
1/0
کشمش
4/77
9/0
انواع آردها
1/76
3/0
ماکارونی خشک
2/75
3/0
مخلوط شکلات با شیر و شکر
75
2/0
شیره افرا
65
0
نان سفید غنی شده
5/50
2/0
نان گندم کامل
7/47
6/1
برنج سبوس دار
2/24
1/0
ماکارونی پخته
23
1/0
سیب زمینی پخته
1/21
6/0
موز
2/22
5/0
بستنی
6/20
8/0
باقلای سبز پخته
8/19
8/1
ذرت پخته
8/18
7/0
انگور
7/15
6/0
سیب با پوست
5/14
1/0
شربت زنجبیل
8/0
0
لوبیا سبز
1/7
1/0
کلم
4/5
8/0
جگر گاو
3/5
0
شیر پرچربی
9/4
0
خرچنگ صدفی خام
4/3
6/0
نخود فرنگی پخته
3/0
6/0
2-1-9-7 فرایند کربوهیدرات‌ها در ورزش
الف). بعد از مصرف
در این حالت گلیکوژنولیز، ‌به مقدار کمی فعال می‌شود اما گلیکولیز فعال می‌شود. بافت‌های محیطی و عضلانی با نیازهای گلوکز مثل سیستم عصبی مرکزی، سلول‌های قرمز خون و ‌کلیه دارای سوبستراهایی به شکل گلوکز برای اکسیداسیون یا ذخیره دوباره ذخایر گلیکوژن هستند و آماده برای تشکیل ذخایر گلیگوژن کبدی هستند.
در حالت بعد از مصرف غذا،‌ بیشتر فروکتوز و گالاکتوز جذب شده از روده کوچک در کبد به گلوکز تبدیل می‌شود. فروکتوز وارد مرحله گلیکولیتیک می‌شود. بنابراین میانجی‌هایی را برای ساخت گلوکز فراهم می‌کند. تحقیقات اخیر (در سوئد) نشان داده که بعد از غذا یک سوم تا یک چهارم از کربوهیدرات‌ها به گلیکوژن تبدیل می‌شود و یک دوم تا یک سوم به گلیکوژن عضلانی و باقیمانده در ساعات بعد اکسید می‌شود. (موحدی‌ها،‌1379)
ب). بعد از جذب غذا
گلیکوژن عضله در غیاب آنزیم گلوکز 6 فسفاتاز وارد مسیر گلیکولیز می‌شود گلیکوژن کبد در حضور آنزیم گلوکز 6 فسفتاتاز، بسیج شده و باعث حفظ سطح گلوکز خون می‌شود. کبد در مسیر گلیکوژئولنز و ساخت گلوکز از مواد غیر کربوهیدراتی، تنها اندام مشارکت کننده برای حفظ هموستاز گلوکز است. مقدار گلیکوژن عضله و کبد به حالت غذایی بستگی دارد. ذخایر گلیکوژن در طی 24 تا 48 ساعت بعد از مصرف غذا تخلیه می‌شود. در این حالت گلوکونئوژنز فعال می‌شود و باعث رهایی 100 میلی گرم گلوکز در دقیقه می‌شود. بنابراین با رهایی گلوکز کبدی هموستاز گلوکز خون به وجود می‌آید. در طی اولین ساعات مصرف غذا تا حالت گرسنگی، آزاد سازی گلوکز از طریق گلوکوژنز صورت می‌گیرد. بعد از گرسنگی شبانه تقریبا 65 تا 75

دیدگاهتان را بنویسید