ویژگی های اساسی

تعریف واژگان:
به نظر لازم میرسد که تعدادی از واژگان کلیدی را قبل از ورود به بحث توضیح دهیم:
بیمه گذار: شخصی حقیقی یا حقوقی است که مالک موضوع بیمه است یا یکی از عناوین قانونی، نمایندگی مالک یا ذی نفع راداشته یا مسئولیت حفظ موضوع بیمه را از طرف مالک دارد یا قرارداد بیمه را با بیمه گر منعقد می کند ومتعهد به پرداخت حق بیمه میباشد(ماده1قانون بیمه اتومبیل ).
بیمه گر واگذارنده: شرکت بیمه ی است که به منظور جلوگیری از خطر خسارت فاجعه آمیز بخشی از تعهداتش را در نزدشرکت بیمه دیگر بیمه می کند. .
بیمه گر اتکایی: شرکت بیمه ای است که بیمه گر واگذارنده، بخشی از تعهدات خود را نزد این شرکت بیمه می کند و متعهد به پرداخت خسارت به این شرکت می شود(کریمی ،1372،ص146).
بیمه اتکایی: شرکت های بیمه برای جلوگیری از خسارات هنگفت و ورشکستگی و… موضوعات بیمه مستقیم خود را نزد شرکت بیمه بزرگ تری بیمه می نمایند که به این عمل بیمه اتکایی گویند.
اتکایی مجدد: زمانی که یک شرکت بیمه اتکایی، موضوع بیمه را نزد شرکت بیمه اتکایی دیگر بیمه نماید واگذاری مجدد صورت گرفته است
موضوع بیمه : ممکن است مال باشد اعم از زمین یا منفعت ، یا هر حق مالی و یا هر مسئولیت حقوقی مشروط به آنکه بیمه گذار نسبت به آنچه بیمه می دهد ذینفع باشد و همچنین ممکن است بیمه برای حادثه یا خطری باشد که از وقوع آن بیمه گذار متضرر می گردد .
خطر : در بیمه عنصر اساسی است زیرا اصولاً پیدایش بیمه به جهت خطراتی است که متوجه انسان یا اموال بوده و خواهد بود و این خطرات باید محتمل باشد نه حتمی و اینکه اگر اتفاق بیافتد موجب کاهش دارایی شود .
ظرفیت : شرکت بیمه طی فهرستی براساس کمیت و کیفیت ریسک ها ظرفیت نگهداری را اعلام می کند ، اگر خطری از حد نرمال بهتر بود پس شرکت چون می داند که احتمال ضررش کمتر است ظرفیت نگهداری را بالا می برد و اگر خطر از حالت نرمال بیشتر باشد ظرفیت نگهداری اش را کمتر می کند تا احتمال ضرر را کمتر کند .
سهم نگهداری : مبلغی که شرکت بیمه مایل است و یا می تواند از یک ریسک یا گروهی از ریسک ها که می پذیرد به حساب خود نگه می دارد و مابقی را اتکایی می کند و آن سهمی هم که شرکت اتکایی پذیرفته نیز سهم نگهداری آن شرکت است . در واقع سهم نگهداری نمایانگر میزان توانایی یک شرکت در پرداخت خسارت است .
بردرو: لیستی که حاوی کلیه اطلاعات راجع به درآمد ها و خسارات شرکت های بیمه می باشد.
.
فصل اول
تاریخچه
تعریف
ماهیت حقوقی عقد بیمه اتکایی
مبحث نخست- تاریخچه بیمه اتکایی
پیشرفت های تکنولوژی و پیچیدگی های موجود در سرمایه گذاری و بیمه کردن سرمایه ها باعث شده است که بیمه ی مستقیم و ساده بین بیمه گر و بیمه گذار دیگر پاسخگوی نیازهای یک جامعه نباشد و علاوه بر آن حق بیمه ی اتکایی ملی نیز نمی تواند در این شرایط پیچیده ی تجارت جهانی پاسخگو باشد.
اولین بیمه که قبل از قرن 19 مورد عمل بوده، بیمه باربرگرایی می باشد . سایر رشته ها از بعد از انقلاب صنعتی به این طرف بوده است. دومین رشته بیمه، بیمه آتش سوزی بوده که بعد از آتش سوزی مهیب لندن به فکر اندیشمندان بیمه افتاد .
اینکه چه قوم و یا کشوری بیمه را ابداع کردند اختلاف است ولی اکثر آن را نتیجه کار دریانوردان فینیقی می دانند. آن ها از بازرگانان پول دریافت می کردند و بعد از اتمام سفر اصل و بهره ی پول را تحویل می دادند. البته به شرطی که به سلامت برگردند و دچار سرقت دریایی و یا طوفان و … نشود. در عوض بهره ی پرداختی نیز بیش از سایر وام های عادی بود. در واقع این مابه تفاوت بهره در وام های عادی و وام های دریایی همان حق بیمه ی سالم برگشتن کشتی ها بود .
برخی معتقدند تقسیم ریسک که امروزه یکی از ویژگی های اساسی بیمه گری محسوب می شود، در 3 هزار سال قبل از میلاد رعایت می شد، بدین صورت که تجار اموال خود را با چند کشتی حمل می کردند که در صورتی که یکی از آن ها با مشکل مواجه می شد سایرین سالم به مقصد برسند. این همان اصل پراکندگی ریسک است که امروزه بین بیمه گران اتکایی کاملاً رایج است.
اما آنچه که در سیر و تحول بیمه باید بدان اشاره کرد اینکه بیمه به این مفهوم امروزی از اوایل قرن 14 شروع شد ولی به مخالفت هایی خورد زیرا عده ای آن را مانند بیمه ی دریایی شکست خورده می دیدند، زیرا بیمه دریایی با مخالفت کلیسا روبرو شد و لغو گردید. استدلال کلیسا این بود که بیمه همان بهره است ولی پس از مدتی بسرعت رونق و افزایش یافت بطوریکه سوابق نشان می دهد در سال 1393 میلادی در ژنو طی یک ماه در یک دفتر بیمه 80 قرارداد بیمه بسته شد .