منبع پایان نامه ارشد درمورد تیمار، میانگین، دارای

فیزیولوژی به همه خانه‌های پلیت میکروتیتر افزوده شد.
* 25 میکرولیتر از پلاسما به خانه اول هر ردیف افزوده شد.
* رقت‌های سریالی تهیه شد.
* 25 میکرولیتر از سوسپانسیون SRBC 25/0 درصد به همه خانه‌های پلت میکروتیتر افزوده شد.
* پلیت را به آرامی تکان داده و به مدت سه ساعت در دمای سی و هفت درجه سانتی‌گراد قرار داده شد.
* بالاترین رقتی از سرم که آگلوتیناسیون کامل را ایجاد کرد، به‌صورت تیتر گزارش شد.
* برای اندازه‌گیری ایمونوگلوبولین G، 25 میکرولیتر از 2- مرکاپتواتانول 20/0 مولار به خانه اول هر ‌ردیف پلت میکروتیتر افزوده شد.
* 25 میکرولیتر سرم فیزیولوژی به هر خانه پلیت میکروتیتر افزوده شد.
* 25 میکرولیتر پلاسما به خانه‌های حاوی 2- مرکاپتواتانول افزوده شد.
* بعد از یک ساعت انکوباسیون در دمای سی و هفت درجه سانتیگراد ، مراحل 4-7 را تکرار شد.
* تیتر IgG ، بعد از انکوباسیون به‌صورتی که در بالا اشاره شد تعیین شد.
تیتر IgM با کم کردن تیتر IgG از تیتر همآگلوتنین توتال تعیین شد (رودنی، 2010).
فصل چهارم
نتایج
4-1- عملکرد
4-1-1- خوراک مصرفی
جداول(4-1)، (4-2) و (4-3) میانگین خوراک مصرفی تیمارها را به صورت دوره‌ای نشان میدهد. براساس نتایج بدست آمده از این مطالعه، در بین تیمارهای آزمایشی، میانگین خوراک مصرفی در دورههای پرورش دارای اختلاف معنی داری میباشد (05/0P).
جدول(4-1) نشان دهنده استفاده از سطوح مختلف اولئوبیوتیک در دورههای مختلف پرورش است، در دوره آغازین تیمار شاهد دارای بالاترین میانگین خوراک مصرفی و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در دوره رشد تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای بالاترین میانگین خوراک مصرفی و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در دوره پایانی تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای بالاترین میانگین خوراک مصرفی و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در کل دوره پرورش تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای بالاترین میانگین خوراک مصرفی و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند.
جدول 4-1- اثر سطوح مختلف اولئوبیوتیک بر میانگین خوراک مصرفی(گرم برای هر جوجه) در دوره‌های مختلف پرورش
تیمارها
آغازین
رشد
پایانی
کل دوره پرورش
شاهد
77/37±a 54/619
34/71±a 49/1547
61/155±a 65/2361
41/239±a 65/4528
150mg/kg 1 اولئوبیوتیک
48/35±a 24/606
82/68±a 62/1557
38/82±a 39/2412
67/104±a 25/4576
300 mg/kg اولئوبیوتیک
29/15±b 02/567
93/32±b 77/1467
13/71±b 65/2224
67/64±b 46/4259
SEM
17/8
71/15
71/27
91/34
1- mg/kg: میلیگرم در کیلوگرم
حروف غیر مشابه در هر ستون نشان دهنده تفاوت معنیدار در سطح 05/0 درصد است.
جدول(4-2) نشان دهنده استفاده از سطوح مختلف باکتوسل در دورههای مختلف پرورش است، در دوره آغازین تیمار شاهد دارای بالاترین میانگین خوراک مصرفی و تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در دوره رشد تیمار شاهد دارای بالاترین میانگین خوراک مصرفی و تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در دوره پایانی تیمار شاهد دارای بالاترین میانگین خوراک مصرفی و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در کل دوره پرورش تیمار شاهد دارای بالاترین میانگین خوراک مصرفی و تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند.
جدول 4-2- اثر سطوح مختلف باکتوسل بر میانگین خوراک مصرفی(گرم برای هر جوجه) در دوره‌های مختلف پرورش
تیمارها
آغازین
رشد
پایانی
کل دوره پرورش
شاهد
08/42±a 36/614
14/85±a 29/1559
54/158±a 26/2393
55/253±a 93/4566
150mg/kg باکتوسل
10/26±b 54/579
57/57±b 51/1495
33/110±ab 12/2315
20/139±b 18/4390
300 mg/kg باکتوسل
81/37±ab 89/598
85/57±ab 07/1518
14/114±b 30/2290
12/178±b 27/4407
SEM
17/8
71/15
71/27
91/34
حروف غیر مشابه در هر ستون نشان دهنده تفاوت معنیدار در سطح 05/0 درصد است.
جدول(4-3) نشان دهنده اثر متقابل اولئوبیوتیک و باکتوسل در دورههای مختلف پرورش است، در دوره آغازین تیمار شاهد دارای بالاترین میانگین خوراک مصرفی و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک+ 150 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در دوره رشد تیمار شاهد دارای بالاترین میانگین خوراک مصرفی و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک+ 150 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در دوره پایانی تیمار شاهد دارای بالاترین میانگین خوراک مصرفی و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک+ 300 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در کل دوره پرورش تیمار شاهد دارای بالاترین میانگین خوراک مصرفی و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک+ 300 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای کمترین میانگین خوراک مصرفی بودهاند. در مجموع بیشترین خوراک مصرفی در دورههای آغازین، رشد، پایانی و کل دوره پرورش مربوط به تیمار شاهد بود.
جدول 4-3- اثر متقابل اولئوبیوتیک و باکتوسل بر میانگین خوراک مصرفی(گرم برای هر جوجه) در دوره‌های مختلف پرورش
تیمارها
آغازین
رشد
پایانی
کل دوره پرورش
1تیمار 1
82/47±a 10/648
34/59±a 79/1611
67/197±a 90/2505
05/277±a 80/4765
تیمار 2
23/31±ab 37/615
18/91±a 47/1591
68/73±ab 17/2422
10/93±ab 01/4629
تیمار 3
10/10±bc 62/579
44/11±b 63/1474
04/54±cd 72/2251
37/40±de 97/4305
تیمار 4
19/15±bc 63/597
69/14±b 75/1483
73/79±bcd 84/2287
18/99±cde 23/4369
تیمار 5
47/30±ab 87/612
20/63±ab 93/1546
48/35±bcd 19/2291
60/81±cde 00/4451
تیمار 6
41/33±ab 97/622
76/46±ab 96/1539
75/37±ab 27/2415
92/72±b 29/4578
تیمار 7
35/14±c 62/560
08/53±b 36/1461
36/75±cd 79/2257
80/53±de 78/4279
تیمار 8
86/33±bc 37/580
61/67±ab 42/1541
95/132±abc 74/2399
95/135±bc 53/4521
تیمار 9
24/15±c 83/560
16/30±b 33/1467
76/51±d 45/2164
67/37±e 62/4192
SEM
16/14
21/27
00/48
47/60
حروف غیر مشابه در هر ستون نشان دهنده تفاوت معنیدار در سطح 05/0 درصد است.
1-تیمار 1: شاهد، تیمار 2: 150 mg/kg اولئوبیوتیک، تیمار 3: 300 mg/kg اولئوبیوتیک، تیمار 4: 150 mg/kg باکتوسل، تیمار 5: 300 mg/kg باکتوسل، تیمار 6: 150 mg/kg اولئوبیوتیک+300 mg/kg باکتوسل، تیمار 7: 300 mg/kg اولئوبیوتیک+150 mg/kg باکتوسل، تیمار 8: 150 mg/kg اولئوبیوتیک+150 mg/kg باکتوسل، تیمار 9: 300 mg/kg اولئوبیوتیک+300 mg/kg باکتوسل
4-1-2- افزایش وزن
جداول(4-4)، (4-5) و (4-6) میانگین افزایش وزن تیمارها را به صورت دوره‌ای نشان میدهد. براساس نتایج بدست آمده از این مطالعه، در دورههای پرورش میانگین افزایش وزن در بین تیمارهای آزمایشی دارای اختلاف آماری معنی داری بود (05/0P).
جدول(4-4) نشان دهنده استفاده از سطوح مختلف اولئوبیوتیک در دورههای مختلف پرورش است، در دوره آغازین تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای بالاترین میانگین افزایش وزن و تیمار شاهد دارای کمترین میانگین افزایش وزن بودهاند. در دوره رشد تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای بالاترین میانگین افزایش وزن و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای کمترین میانگین افزایش وزن بودهاند. در دوره پایانی تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای بالاترین میانگین افزایش وزن و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای کمترین میانگین افزایش وزن بودهاند. در کل دوره پرورش تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای بالاترین میانگین افزایش وزن و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای کمترین میانگین افزایش وزن بودهاند.
جدول 4-4- اثر سطوح مختلف اولئوبیوتیک بر میانگین افزایش وزن (گرم برای هر جوجه) در دوره‌های مختلف پرورش
تیمارها
آغازین
رشد
پایانی
کل دوره پرورش
شاهد
43/22±b 21/366
55/57±b 24/855
87/68±b 61/965
94/112±b 07/2187
150mg/kg اولئوبیوتیک
20/15±a 92/396
12/48±a 01/909
32/88±a 26/1084
85/126±a 20/2390
300 mg/kg اولئوبیوتیک
94/10±b 99/367
86/41±b 96/844
06/90±b 62/920
83/117±b 58/2133
SEM
40/2
74/13
38/22
70/28
حروف غیر مشابه در هر ستون نشان دهنده تفاوت معنیدار در سطح 05/0 درصد است.
جدول(4-5) نشان دهنده استفاده از سطوح مختلف باکتوسل در دورههای مختلف پرورش است که میانگین افزایش وزن در دوره آغازین دارای اختلاف معنی‌داری بود (05/0P) ولی در دورههای رشد، پایانی و کل دوره پرورش اختلاف معنیداری ایجاد نشد (05/0P).
در دورههای آغازین، رشد، پایانی و کل دوره پرورش، تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم باکتوسل دارای بالاترین میانگین افزایش وزن و تیمار شاهد دارای کمترین میانگین افزایش وزن بودهاند.
جدول 4-5- اثر سطوح مختلف باکتوسل بر میانگین افزایش وزن (گرم برای هر جوجه) در دوره‌های مختلف پرورش
تیمارها
آغازین
رشد
پایانی
کل دوره پرورش
شاهد
32/30±b 11/370
83/68±a 00/863
84/122±a 14/972
41/206±a 27/2205
150mg/kg باکتوسل
55/11±b 78/372
09/37±a 35/870
66/95±a 35/976
10/106±a 48/2219
300 mg/kg باکتوسل
50/15±a 23/388
29/61±a 86/875
66/101±a 00/1022
45/157±a 10/2286
SEM
40/2
74/13
38/22
70/28
حروف غیر مشابه در هر ستون نشان دهنده تفاوت معنیدار در سطح 05/0 درصد است.
جدول(4-6) نشان دهنده اثر متقابل اولئوبیوتیک و باکتوسل در دورههای مختلف پرورش است، در دوره آغازین تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای بالاترین میانگین افزایش وزن وزن و تیمار شاهد دارای کمترین میانگین افزایش وزن بودهاند. در دوره رشد تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای بالاترین میانگین افزایش وزن وزن و تیمار شاهد دارای کمترین میانگین افزایش وزن بودهاند. در دوره پایانی تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای بالاترین میانگین افزایش وزن وزن و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای کمترین میانگین افزایش وزن بودهاند. در کل دوره پرورش تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای بالاترین میانگین افزایش وزن و تیمار 300 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک دارای کمترین میانگین افزایش وزن بودهاند. در مجموع بیشترین افزایش وزن در دورههای آغازین، رشد، پایانی و کل دوره پرورش مربوط به تیمار 150 میلیگرم در کیلوگرم اولئوبیوتیک بود.
جدول 4-6- اثر متقابل اولئوبیوتیک و باکتوسل بر میانگین افزایش وزن (گرم برای هر جوجه) در دوره‌های مختلف پرورش
تیمارها
آغازین
رشد
پایانی
کل دوره پرورش
تیمار 1
03/10±e 02/345
14/66±c 88/816
05/22±b 22/912
40/72±d

دیدگاهتان را بنویسید