منابع و ماخذ پایان نامه رسول اکرم (ص)، نهج البلاغه، صاحب نظران

فی الادب العربی، ص17
92 .محمد رضا حکیمی .ادبیات وتعهد در اسلام، ص 234
93 .اکبر بهروز، تاریخ ادبیات عرب، ص 85
94 .المعجم المفضل فی الادب، ج1 ، ص177
95 المدیح، ص 5
96 المدایح النبویه فی الادب العربی، ص25
97 المعجم المفضل فی الادب،ج1 ، ص177
98. المدایح النبویه فی الادب العربی، ص 25
99 .زکی مبارک .الموازنه بین الشعرا، ص151 ، و معجم اعلام شعرا المدح النبوی، ص31
100 نقد تطبیقی ادبیات ایران و عرب، صص 216و 217
101.معجم اعلام شعراء المدح النبوی، ص54
102 .عبد الحق العانی .دیوان ابو طالب، ص22
103 همان، ص72
104. أبیض در اینجا به معنی با آبرو و بزرگوار است.
105 .دیوان ابوطالب،صص106و110
106 .محمد فرهمند.آوای دین، ص112
107 .معجم اعلام شعرا المدح النبوی، ص114
108 تاریخ ادبیات زبان عربی، ص 177
109 السیره النبویه لابن هشام، ص944 و946 وابن سیّد .مِنَح المِدح، ص72
110 آوای دین، ص 74
111 .المدیح، ص 74
112 .آوای دین، ص 113
113 .الامینی .الغدیر، ج2 ، ص34
114 . الغدیر.ج2.ص34
115 .محسن عقیل .اروع ما قیل فی مدیح الرّسول، صص359 و363
116 .آوای دین، ص 129
117 پیشین، ص130
118 همان، ص 132
119 مخضرم به فتح راء به کسانی گویند که دو عهد و دوره را درک کرده باشند و اصطلاحاً به شاعرانی اطلاق می شود که در جاهلیت زیسته اند و سپس اسلام را درک کرده اند. (عمر فروخ، تاریخ الادب العربی، ج2، ص51)
120 تاریخ ادبیات زبان عربی، ص173
121 الجامع فی التاریخ الادب العربی، ص402
122 من اروع ما قیل فی الرّسول، ص529
123 همان، ص532
124. الجامع فی التاریخ الادب العربی، ص 402 ومعجم اعلام شعراء المدح النبوی، ص307
125.منح المدح او شعراء الصحابه ممَّن مدح الرسول(ص) و رثاه، ص233 / تاریخ ادبیات زبان عربی، ص 158
126 معجم اعلام شعرا المدح النبوی، ص311
127 منح المدح، صص 236و 237/ آوای دین، ص138
128 السیره النبویه لابن هشام، ص384
129 معجم اعلام شعراء المدح النبوی، ص201
130 السیره النبویه لابن هشام، ص384
131 منح المدح، ص168 و معجم اعلام شعراء المدح النبوی، ص202
132 نقد تطبیقی ادبیات ایران و عرب، صص217 و 218
133 فاتحه، آیه1 -4
134 تغابن، آیه 1
135 حشر، آیه 24
136 ص، آیه 45- 47
137 القلم.آیه 4
138. انبیاء، آیه 107
139 .توبه، آیه 128
140 .مسلم بخارایی .صحیح مسلم، ج 15، ص 37
141 اکبر بهروز، تاریخ ادبیات عرب، ص 155
142 المدیح النبویه حتی نهایه العصر المملوکی، ص87
143.احمد اسکندری .الوسیط، ص 224
144 .آوای دین، ص 14
145 .آوای دین، ص16
146 الشعر فی العصر الاموی، ص 347
147 آوای دین، ص 53
148 .پیشین، صص 56- 58
149 .شوقی ضیف .فصول فی الشعر و نقده، ص 13/ نیکلسون، تاریخ ادبیات عرب، ص254
150 .تاریخ آداب اللغه العربیه، ج 2، ص 45
151 .عبدالجلیل، تاریخ ادبیات عرب، ص 111
152 .اکبر بهروز، تاریخ ادبیات عرب، ص 27
153 . یاسین ایوبی .آفاق الشعرا العربی فی العصر المملوکی، ص 107
154 الشعر فی العصر العباسی، صص 50- 51
155 نیکلسون، تاریخ ادبیات عرب، ص 319
156 فصول فی الشعر و نقده، ص 134
157 .مصطفی الشکعه .الشعر و الشعراء فی العصر العباسی، ص 615
158 تاریخ یعقوبی، ج 2، ص 189
159 .نبیل خلیل، الفرق الاسلامیه فکراً وشعراً، ص 107
160 . تاریخ تمدن اسلام و عرب، ص 228
161 . www.Alnabi.com
162 . السیره النبویه.ج1.ص35
163 . ج، م، عبدالجلیل، تاریخ ادبیات عرب. ص 165
164 . مروج الذهب، ج2، ص 284
165 . معروف حسنی .سیره المصطفی، ج 1، ص 41
166 . پیشین، ص 42
167 . حمله ابرهه برای ویران کردن کعبه (سوره فیل، آیه 5-1 اشاره به این موضوع دارد)
168 . الکامل فی التاریخ، ج 2، ص 805
169 . السیره النبویه، ج 1، ص 205
170 . جمال الدین ابوکریا یحیی بن یوسف صرصری در سال( 588 هجری) مصادف با( 1192 میلادی) در صرصر نزدیکی بغداد به دنیا آمد او دیوان شعر کوچکی دارد که در آن قصایدی در مدح پیامبر (ص) دیده می شود. او در سال( 656هـ / 1258 م) در میان حملات وحشیانه مغول به بغداد به قتل رسید و در صرصر به خاک سپرده شد. (معجم الشعراء العباسین، ص 242)
171 . من اروع ما قیل فی مدیح الرسول، ص 512
172 . همان، 426
173 . محمد بن حسین معروف به شریف الرضی در سال (359 هـ/970 م) در بغداد متولد شد نسبت او به علی بن ابی طالب می رسد. وی افتخار مذهب شیعه است و بزرگی از خاندان عترت و طهارت است وی دیوانی دارد که بیشتر اشعار آن شعر مدحی است اما مدایح او هرگز برای تکسب نبود بلکه بیشتر در سبب کشمکش های سیاسی بود. در دیوان او اشعاری در مدح اهل بیت دیده می شود که نشانه عشق پاک او به این خاندان می باشد. همچنین شریف الرضی جامع کتاب نهج البلاغه شریف می باشد. سرانجام او در سال (406 هـ / 1015م) در ششم ماه محرم وفات یافت. (الشعرا العباسین، ص 186 و دیوان شریف الرضی، ص 112 و آوای دین، ص 118)
174 . دیوان شریف رضی، ج 2، ص 173
175 . در میان صاحب نظران درباره سال تولد و وفات و محل ولادت سید اختلاف نظر وجود دارد ولی صحیح ترین روایت آن است که سیدحمیری در سال( 105 هـ .ق) در عمان متولد شد و در بصره رشد کرد و در سال (173 هـ .ق) در بغداد به مرضی شبیه آبله مبتلا شد و درگذشت. (عمر فروخ، تاریخ الادب العربی، ج 2، ص 109) پدر و مادر سید از خوارج اباضیه و دشمن حضرت علی بودند سید نیز به حکم تقلید بر مذهب والدین بود ولیکن خداوند او را به راه راست هدایت کرد و او به مذهب شیعه درآمد. او دیوانی داردکه بیشتر باب ترس و یا اختلاف عقیده به شعر او عنایت نشده و دیوان او به موقع جمع آوری نشده است در نتیجه بسیاری از اشعار او از میان رفته است. (شعرای شیعه در عصر اول عباسی، ص 165)
176 . الغدیر، ج 2، ص 267
177 . منصوربن سلمه بن زبرقان از قبیله نمربن قاسط در سال (190 هـ /809 م) در شمال شام در شهری به نام “رأس العین” به دنیا آمد و در همان جا پرورش یافت (الأنمانی، ج 13، ص 157) او شیعه دوازده امامی بود و بیشتر اشعارش در مورد خاندان رسول (ص) بوده است. در مورد وفات این شاعر اتفاق نظر وجود ندارد و اقوال نویسندگان در این مورد متفاوت است. (طبقات الشعراء، ص 278)
178 . اعیان الشیعه، ج 10، ص 139
179 . علامه ابوالقاسم محمود زمخشری در زمخشر از روستاهای خوارزم در نزدیکی مکه در سال (467هـ / 1075م) دیده به جهان گشود او از بزرگان علم و دین بود و مهمترین اثر او “الکشاف” می باشد او دیوان شعری دارد که در آن اشعاری در مدح پیامبر (ص) دیده می شود و مشهورترین قصیده او در مدح رسول لامیه ای است که در معارضه با “بانت سعاد” سروده است. زمخشری در سال (538 هـ /1144 م) وفات یافت (معجم الشعرا العباسسیین)
180 . من اروع ماقیل فی مدیح الرسول، ص 552
181 . ابومحمد سفیان بن مصعف عبدی کوفی از شعراء خاندان پیغمبر است. تاریخ ولادت و وفات این شاعر به طور دقیق مشخص نیست ولی از اجتماع او با سید حمیری می توان فهمید که هم دوره با او بوده است. بیشتر مدایح او در ذکر مناقب حضرت علی می باشد ودر اشعارش بر مصائب اهل بیت از سردرد سخن رانده و برای آنان مرثیه ها سروده است و ما از او شعری درباره دیگری غیر از آل الله ندیده ایم. (الغدیر، ج2، ص 306)
182 . الغدیر، ج2، ص 311
183 . سیره النبویه، ج 1، ص 195 و 196
184 . سیره المصطفی، ج1، ص 47
185 . سیره النبویه، ج 1، ص 194
186 . پیشین، ج1، ص 196 و 197
187 بحارالانوار، ج 15، ص 257
188 . اروع ما قیل فی مدیح الرسول، ص 426
189 . فاران، مکه مشرفه
190 . اروع ما قیل فی مدیح الرسول، ص 601
191 . عبدالله بن یحیی شقراطیسی که نسب او به قلعه قدیمی در تونس که شقراطیس نامیده می شده می رسد او در توزردر جنوب تونس متولد شد. وی آثاری در نظم و نثر دارد ولی شهرت او به خاطر بدیعیات اوست او قصیده مشهوری در مدح رسول اکرم (ص) دارد که مشهور است به لامیه شقراطیسی که ابیات آن به 133 بیت می رسد. که در آن به ذکر سیره پیامبر و معجزات و جنگ ها و صفات ایشان پرداخته است. او در هشتم ربیع الاول سال 466 هـ/1073 م وفات یافت (معجم اعلام شعراءالمدح النبوی، ص 210)
192 معجم اعلام شعرا المدح النبوی، ص 210
193 . مجدالدین ابوعبدالله محمد بن ابی بکر واعظ بغدادی مشهور به وتری از شاعران عصر عباسی می باشد در بغداد زاده شد. از سال تولد او اخباری در دست نیست و وفات او در سال (622 هـ /1225 م) بوده است. او قصایدی در مدح پیامبر(ص) دارد و اهل تصوف بوده است (معجم شعراء العباسین، ص 400)
194 . من اروع ماقیل فی مدیح الرسول، ص 725
195 . امام عبدالرحیم البرعی یمنی در یمن زاده شده است و او از شعرای قرن پنجم هجری می باشد. او دیوان بزرگی دارد که در میان مدایح آن مدح رسول بسیار دیده می شود (فی اروع، قیل فی مدیح الرسول، ص 48)
196 . من اروع ما قیل فی مدیح الرسول، ص 778
197 . اعراف، آیه 157
198 . الصف، آیه 6
199 . السیره النبویه، ج1، ص 241
200 . شعیا و حزقیل: از انبیاء بنی اسرائیل
201 . شیع الرحمن: جماعتی از انبیاء و رهبانان و احبار
202 . اروع ما قیل فی مدیح الرسول، ص 548
203 . حَبرٍ: جهان، عالم
204 . اروع ما قیل فی مدیح الرسول، ص 426
205 . همان، ص 725
206 . در سال (570 هـ/ 1174 م) در حلب به دنیا آمد او مهارت بسیاری در ادب منظوم و منثور داشت و کاتب و وزیر عزاالدین اپبک بود. تنوفی در دمشق در سال (643 هـ /1245م) وفات یافت. او آثار زیادی دارد از جمله دیوان شعری که در آن مدایح نبوی وجود دارد. طولانی ترین قصیده مدح نبوی او لامیه ای است که در معارضه با (بانت سعاد) می باشد.
207 . معجم اعلام شعراء المدح النبوی، ص 245
208 . ابوالغارات ملک صالح به سال (495 هـ) پا به جهان نهاد او از شیعیان عراق است و از آن جماعتی است که خداوند دین و دنیا را برایش فراهم آورده است و به او دانشی به حق و سلطنتی باشکوه داد او ملقب به صالح است زیرا در همه فضائل و آداب دینی و دنیوی صالح و شایسته بود. او با دست و زبان از حقانیت ائمه اطهار دفاع می کرد. او همواره دارای صدر جایگاه، تاج افتخار، دستور نافذ و تخت سلطنت بود و سرانجام به فوز شهادت هم نائل آمد و در روز دوشنبه، نوزدهم ماه مبارک رمضان (سال 556 هـ) در دهلیز کاخش بی خبر مورد هجوم قرار گرفت و کشته شد. (الغدیر، ج4، ص 370)
209 . الغدیر، ج4، ص 363
210 . معجم اعلام شعرای المدح النبوی، ص 211
211 . من اروع ما قیل فی مدیح الرسول، ص 165
212 . السیره النبویه،ج1. ص 196
213 . بحارالانوار، ج 15، ص 248
214 . www.rasoolnoor.com
215 . الطروس: اوراق
216 . اروع ماقیل فی مدیح الرسول، ص 426
217 . همان، ص 601
218 . او از جمله شعرای عصر عباسی می باشد که قصایدی در مدح پیامبر (ص) دارد تاریخ تولد او در کتاب های تاریخ ثبت نشده است و وفات او را در حدود سال (497 هـ/1104 م) نوشته اند.
219 . اولین کنیه مشهور پیامبر (ص) ابوالقاسم است زیرا قاسم فرزند اول پیامبر (ص) بود
220 . معجم اعلام شعراء المدح النبوی، ص 385
221 . ابوعلی بصیر، نابینا، حسن بن مظفرنیشابوری اصل او از خوارزم است ابن شهر آشوب او را در شمار پرهیزگاران از شعرای اهل بیت یاد کرده و او را ادب پرور در عصر خود معرفی کرده است او تألیفات بسیاری دارد از جمله کتاب “تهذیب دیوان ادب” و “تتمه الیتیمه” و دیوان شعر در دو جلد. سرانجام او در سال (422 هـ) درگذشت. (الغدیر، ج 4، ص 307)
222 الغدیر، ج 4، ص 300
223 . من اروع ماقیل مدیح الرسول، ص 482
224 . مناقب آل ابی طالب، ج1، ص 119
225 . السیره النبویه، ج 1، ص 201
226 . پیشین، صص 201و 202
227 . همان، ص 203 و

دیدگاهتان را بنویسید