رادیو و تلویزیون

به طور کلی می توان گفت ارتباطات عبارتست از فرایند تبادل پیام و اطلاعات از فرستنده به گیرنده به نحویکه پیام ارائه شده برای فرد قابل درک باشد و بتواند معنایی را از آن دریافت کند. این فرایند می تواند آگاهانه یا ناآگاهانه، تصادفی یا عمدی، کلامی یا غیرکلامی باشد.
2-2-1-3- سطوح ارتباطات:
ارتباطات در سطوح درون فردی، بین فردی و عمومی صورت می گیرد. ارتباط درون فردی، ارتباط فرد با خودش است و شامل فعالیتهایی مانند اندیشه پردازی، تصمیم گیری شخصی، گوش دادن و تعیین خودپنداره می باشد. ارتباط بین فردی، به روابطی اشاره دارد که بین دو یا چندنفر که فعالیت ارتباطی را شکل می دهند اتفاق می افتد. اشکال ارتباط بین فردی شامل گفتگوی چهره به چهره یا باواسطه، مصاحبه و بحث در گروههای کوچک می شود. ارتباط عمومی از طریق ارسال پیام از گوینده به مخاطب مشخص می شود و می تواند مانند ارسال پیام از گوینده به مخاطب، چهره به چهره و مستقیم، و یا مانند ارسال پیام از طریق رادیو و تلویزیون، غیرمستقیم باشد.
2-2-1-4- ارتباطات سازمانی:
ارتباط سازمانی فرایندی است که مدیران را برای دریافت اطلاعات و تبادل معنی با افراد داخل و افراد خارج از سازمان توانا می سازد (فولادگر، 1384). افراد در سازمان‌ها ارتباط را در شماری از راه‌ها تجربه می‌کنند. پیام‌ها به سمت بالا و پائین بین سطوح سلسله مراتبی و سطوح افقی، میان افراد شکل می‌گیرد (دییر، 2002؛ گلدهابر، 1993 و پس و فائلز، 1994). بسیاری از ارتباطات رو به پایین، برنامه ها، بازخورد عملکرد، تفویض و آموزش را نشان می دهد. بسیاری از ارتباطات رو به بالا به عملکرد، شکایت و تقاضاها برای کمک مربوط می شود. ارتباطات افقی بر هماهنگی وظایف یا منابع تمرکز دارد. زنجیره فرماندهی، ویژگی ارتباطات عمودی است. کارگروهی و تعاملات، نمایشگر تلاشهای افقی و جنبی ارتباط است. هماهنگی تلاشها بین هم قطاران یا کارمندان رده های یکسان و مقامات بیانگر این کانال ارتباطی است. بازخورد از زیردستان به مافوق نشانگر ارتباطات رو به بالاست (شایان جهرمی و همکاران، 1388).
برخی از تعاریف ارائه شده در مورد ارتباطات سازمانی عبارتند از:
ارتباطات سازمانی عبارتست از فرایندهایی که افراد سازمان از طریق آن در پیامها و اطلاعات، ایده ها و احساسات یکدیگر سهیم می شوند. این فرایند نه تنها گفتار و نوشتار، بلکه زبان بدن، سبک و منش فردی (هر چیزی که معنایی را به پیام بیافزاید) را نیز شامل می شود (هبلس و وور، 2001)
پردازشی که توسط افراد در سازمان انجام گرفته و پیامها را رد و بدل می کند (کُری،1995؛ سِیبُلد و شیا، 2001؛ استُل و چِنی،2002).
ارتباطات سازمانی، به ارتباطات و تعاملات بین کارمندان یا اعضای سازمان برمی گردد (برگر 2008).
فرایندی که از طریق آن اطلاعات، به گونه ای بین افراد و سازمانها انتقال می یابد، که که به پاسخی قابل فهم بیانجامد (لتل، 1983).
به طورکلی می توان گفت ارتباطات سازمانی عبارتست از فرایندها و تعاملاتی که بین افراد در سازمان صورت گرفته و پیامها و اطلاعات از طریق آن رد و بدل می شود. این فرایندها می تواند آگاهانه یا ناآگاهانه، تصادفی یا عمدی، کلامی یا غیرکلامی باشد.
2-2-1-5- متغیرهای ارتباطات:
در ارتباطات معمولا سه متغیر دخیل هستند که به جذابیت و فهم مطالب کمک می کنند:
محتوای پیام : مطلب و موضوع پیام در هر زمینه ای که باشد در زمان ارتباط جاری می شود و در قالب محتوا ی ارتباط می باشد.
ساختار پیام: سازماندهی و طبقه بندی پیام به تأثیرگذاری آن کمک می کند.
سبک پیام: محتوای پیام هرچه باشد اگر به صورت شخصی، غیرشخصی، حاشیه ای، ساده، فلسفی یا شاعرانه بیان شود بر جذابیت پیام مؤثر است (شایان جهرمی و همکاران، 1388).
2-2-1-6- فرایند ارتباطات:
ارتباطات برای هر سازمانی مانند جریان خون در بدن است. کارآمدترین مدیران کسانی هستند که ارتباطات را درک می کنند و آن را در محیط سازمانی خود به کار می برند (فیضی، 1383). با وجود تنوع براشت ها از ارتباطات، ما در مدیریت ارتباطات را انتقال اطلاعات، مفاهیم و معانی بین افراد سازمان تعریف می کنیم و منظورمان از اطلاعات تنها وقایع و نظرات نبوده بلکه احساسات و عواطف را نیز شامل می شود(الوانی، 1385). نمودار (2-1) فرایند ساده ارتباطات را نشان می دهد. ارتباطات در این نمودار به سه مؤلفه اساسی تقسیم می شود: ارسال کننده پیام، پیام و گیرنده پیام.
نمودار (2-1): الگوی ساده ارتباطات. اقتباس از الوانی (1385)
در نمودار (2-2) فرایند کاملتر ارتباطات نشان داده شده است. این نمودار بیان میکند که فرستنده فرد، بخش یا واحدی از یک سازمان است که آغازگر پیام می باشد. وی از کلمات و نمادها جهت انتقال اطلاعات استفاده می کند. سپس گیرنده پیام را دریافت، رمزگشایی و تفسیر می کند. با این حال، تجارب قبلی گیرنده و چهارچوب فکری وی، تفسیر او را تحت تأثیر قرار می دهد. همچنین، موانع محیطی و شخصی می تواند در فرایند ارتباط اختلال ایجاد کند. برای حصول اطمینان از اینکه مقصود پیام به طور صحیح دریافت شده است، ارائه بازخورد ضروری است. گیرنده قبل از انتقال بازخورد به فرستنده، آن را به عنوان پیامی جدید ایجاد و کدگذاری می کند. سپس فرستنده بازخورد را دریافت و کدبرداری می کند(کرتو، 1992). بازخورد عنصری مهم در ارتباطات است که اجازه می دهد تا اطلاعات بین گیرنده و فرستنده در ارتباطی دوسویه به اشتراک گذاشته شود (گائو و سنچز، 2005).
پیام:
ایجاد
کدگذاری
پیام:
دریافت
کدبرداری