انتخابات ریاست جمهوری

اعضای مؤسس این تشکل مهم جریان اسلامی عبارت بودند از: آیت‌الله شهید دکتر سیدمحمدحسینی بهشتی، استاد شهید آیت‌الله مرتضی مطهری، شهید حجه‌الاسلام والمسلمین محمدجواد باهنر، آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، آیت‌الله علی اکبر هاشمی بهرمانی رفسنجانی، آیت‌الله سیدعبدالکریم موسوی اردبیلی،‌ آیت‌الله محمدرضا مهدوی کنی و آیت‌الله محمدعلی موحدی کرمانی. با پیروزی انقلاب اسلامی اعضای این جامعه در قوای قضاییه، مقننه و مجریه وارد شدند و با پذیرفتن مسوولیت‌های مهم، به رسالت انقلابی خود ادامه دادند و در تثبیت نظام نوپای اسلامی و مبارزه با بحران‌ها، فعالیت گسترده‌ای داشتند.
جامعه روحانیت مبارز تا سال 1367 به فعالیت خود به صورت یکپارچه ادامه داد، اما در این سال با توجه به اختلاف‌نظر بین اعضای آن،‌ جناحی از آن انشعاب یافت و با عنوان «مجمع روحانیون مبارز» در فروردین 1367 اعلام موجودیت کرد. هم‌اکنون دبیر کلی جامعه را آیت‌الله محمدرضا مهدوی کنی برعهده دارد، آنان در حال حاضر در تقسیم‌بندی‌های سیاسی جزو «اصولگرایان» محسوب می‌شوند. علاوه بر جامعه مدرسین حوزه علمیه قم که از نظر مواضع با جامعه بسیار نزدیک است، عمده‌ترین تشکل‌های همسو با آن به قرار زیرهستند:
1- جمعیت مؤتلفه اسلامی
2- جامعه انجمن‌های اسلامی و بازار و اصناف
3- جامعه اسلامی مهندسین
4- جامعه وعاظ
5- جامعه زینب
6- جامعه اسلامی دانشجویان
7- جامعه اسلامی کارگران
8- جامعه اسلامی دانشگاهیان
9- جامعه اسلامی فرهنگیان
10- جامعه اسلامی پزشکان
11- کانون فارغ‌التحصیلان شبه قاره.
گفتار دوم: قلمرو فعالیت
در حین مبارزات مردم مسلمان ایران علیه استبداد پهلوی و در آستانه پیروزی انقلاب اسلامی که مقارن با شکل‌گیری جامعه روحانیت می‌باشد، قلمرو اصلی فعالیت آن محدود به شهر تهران بود. اما پس از پیروزی انقلاب اسلامی تاکنون، قلمرو فعالیت جامعه براساس بازنگری و تحول در اساسنامه آن دچار تحول شده است. توضیح اینکه از صبحگاه پیروز انقلاب تاکنون در چهار نوبت برای این جامعه اساسنامه تدوین شده و قلمرو فعالیت جامعه روحانیت نیز به شرح زیر تغییر یافته است:
بهره اول:
1- اساسنامه اول: فعالیت در کل کشور
مطابق اساسنامه اول جامعه قلمرو فعالیت آن کل کشور را شامل می‌شد. در این مقطع که هنوز قانون اساسی نظام جمهوری اسلامی تهیه،‌ تدوین و به تأیید آرای عمومی مردم گذاشته نشده بود و شرح وظایف بیشتر نهادهای انقلابی، وزارتخانه‌ها و سازمان‌های دولتی مشخص نبود و اغلب آنها تحت شرایط و موقعیت انقلابی به سر می‌بردند، اساسنامه جامعه به گونه‌ای تنظیم شده بود که کارکرد بسیاری از دستگاه‌های دولتی در ساختار تشکیلاتی آن در نظر گرفته شده بود.
به عنوان نمونه، دایره‌ای به نام دایره ارشاد وجود داشت که وظایف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را می‌بایست انجام می‌داد. در این هنگام حتی برای برخی دوایر اساسنامه‌ای نیز تنظیم شد. اساسنامه اول جامعه، با این که به تصویب مجمع عمومی جامعه روحانیت – متشکل از علمای مبارز تهران – نرسیده بود و جنبه موقتی داشت، اما قلمرو فعالیت آن در این هنگام کل پهنه ایران اسلامی بود(سلیمی، 1388: 33).
بهره دوم:
2- اساسنامه دوم: فعالیت در شهر تهران
با تدوین قانون اساسی جمهوری اسلامی، شکل‌گیری اولین مجلس شورای اسلامی، برگزاری اولین دوره انتخابات ریاست جمهوری و قرار گرفتن روند اجرای امور کشور در مجرای طبیعی و قانونی خود از یک سو و توصیه حضرت امام به اعضای شورای مرکزی جامعه مبنی بر محدود کردن فعالیت آنها از سطح کشور به سطح شهر تهران از دیگر سو، دومین اساسنامه جامعه با عنوان «اساسنامه جامعه روحانیت تهران» تهیه و تدوین شد.
طبق این اساسنامه حوزه فعالیت جامعه به شهر تهران محدود گردید. پیش نویس این اساسنامه را شهید آیت‌الله دکتر بهشتی و آیت‌الله عمید زنجانی تهیه کردند و به تصویب شورای مرکزی جامعه روحانیت رساندند. البته این اساسنامه نیز موقتی بوده و به تصویب مجمع عمومی جامعه روحانیت نرسیده بود.
بهره سوم: