ارزشهای اجتماعی

نشانگانهای درونیسازی شده : اختلالهای درونیسازیشده، رفتارهای بیش از حد مهارشدهای است که معطوف بهدرون هستند. در این پژوهش منظور از این نشانگانها، سه مقیاس اضطراب/افسردگی، گوشهگیری/افسردگی و شکایات جسمانی است. این مقیاسها، مشکلاتی هستند که به طور اساسی، در درون کودک قرار دارند.
نشانگانهای برونیسازی شده : اختلالهای برونیسازیشده، در برگیرندهی مشکلاتی هستند که رو بهبیرون دارند و در تعارض با دیگر افراد و محیط قرار میگیرند. منظور از این
نشانگانها در این پژوهش، دو مقیاس رفتارهای قانونشکنانه و رفتارهای پرخاشگرانه است. این مقیاسها، مشکلاتی هستند که مستلزم تعارض با دیگران و یا انتظارات دیگران از کودک است.
کودکان ناشنوا: کودکانی که از نظر توانایی شنیدن، ناشنوا یا نیمهشنوا هستند.
گروه سنی ب: این گروه سنی شامل سالهای اول دبستان است که در دبستان استثنایی وصال بیرجند، دانشآموزان سالهای اول مقدماتی، اول تکمیلی، دوم و سوم را در بر میگیرد.
فصل 2
مبانی نظری و پیشینه پژوهش
2-1. مقدمه
بدون تردید، کتاب، همواره یکی از مؤثرترین ابزارهای تربیت کودکان بوده است. کتاب، افزون بر سرگرم کردن و پُر کردن اوقات فراغت افراد، در رفع مشکلات عاطفی و روانی آنها و رشد ارزشهای اجتماعی و شکلگیری شخصیت آنها به بهترین وجه و در نهایت در بهبود کیفی زندگیشان تأثیر بسزایی دارد. درمان با کتاب، هنری است که از دیرباز مورد توجه بوده است. کتابدرمانی، یکی از انواع مداخلات درمانی است که درمانگر میتواند آن را به تنهایی یا در کنار شیوههای دیگر به کار ببرد. در نتیجه، میتوان گفت قصهدرمانی، به کودکان کمک میکند تا با خواندن مشکلات دیگران مشکلات خود را بشناسند، راه حل مسایل خود را بدون نیاز به دخالت سایرین بیابند و هیجانات خود را تخلیه نمایند. قصهدرمانی را میتوان در جلسات مشاورهی انفرادی و گروهی، به کار برد. کودکانی که به قابلیت نهفته در کتابها پی ببرند، از آن به عنوان وسیلهای مفرّح برای رفع تعارض و کسب آرامش استفاده میکنند. این کودکان، کتابها را پناهگاههای امنی میدانند که در آنها آرزوها و رؤیاهایشان تحقق مییابد. آنها در بزرگسالی نیز برای حل مسایل خود، از کتابها بهره میگیرند.
2-2. مبانی نظری
هدف این فصل آشنایی با مبانی نظری و پیشینههای عملی موجود در حیطهی پژوهش انجام شده در سطح بینالمللی و ملی میباشد؛ لذا به دو مبحث مبانی نظری و پیشنهی پژوهش به طور مجزا پرداخته خواهد شد.
در بخش مبانی نظری، مطالبی دربارهی تعاریفی کتابدرمانی از دیدگاه افراد مختلف، رابطهی هنر کتابدرمانی و علم کتابدرمانی، مقولهها، محیطهای اجتماعی، مزایا، کاربردها، مراحل کتابدرمانی و اصول انتخاب منابع برای اجرای کتابدرمانی، قصهدرمانی کودکان ناشنوا، رفتارهای نامناسب اجتماعی درناشنوایان، نقش کتابدار در برآوردن نیازهای ناشنوایان و در پایانِ مبانی نظری، به بررسی عناصر در نظر گرفته شده در انتخاب کتابهای مناسب برای کودکان ناشنوا و تأثیر داستان بر هریک از این عناصر پرداخته میشود.
در بخش پیشینهی عملی، پژوهشهای مرتبط با موضوع پژوهش حاضر و حوزههای وابسته به آن در سطح ملی و بینالمللی مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

2-3. کتابدرمانی
2-3-1. تعاریف کتابدرمانی
کتاب‌درمانی، مفهوم جدیدی نیست؛ با این وجود، تعاریف متفاوتی برای این واژه بیان شده است. در اینجا به برخی از این تعاریف اشاره میشود.
بر کتیبهی سردر کتابخانهی شهر باستانی تبس (در سواحل نیل)، نوشته شده بود: «شفاخانهی روح». ارسطو معتقد بود که ادبیات، اثر درمانی دارد. همچنین رومیان باستان، دریافته بودند که میان خواندن و درمان، ارتباط وجود دارد. اصطلاح کتابدرمانی، به استفاده از مطالب نوشته شده در جهت کمک به مراجعان برای تغییر رفتارها، اندیشهها یا احساسهای خود گفته میشود (بلاک و هرسن ، 1378).
برخی کتابدرمانی را تعاملی پویا، میان فرد و متن خواندنی مینامند که از طریق گفتگو و بحث تسهیل میشود و بر اهمیت پاسخ و واکنش احساسی خواننده به متن تأکید دارد، و معتقدند هدف آن ارزیابی درک مطلب خواننده از متن نیست، بلکه کمک به فرد است تا پاسخهای خود را به متن مشخص هماهنگ و ارزیابی کند (هینز و هینزبری، 8619؛ روبین، 1978).
کتابدرمانی را میتوان «تأثیر بهبودبخش مطالعه بر خواننده» تعریف کرد. به عبارت دقیقتر، کتابدرمانی، استفاده از خواندنیهای گزیده و مواد مناسب، در طب فیزیکی و بهداشت روانی جهت اهداف درمانی است (جوزف ، 1990).
براون (2007) در کتابی ، تعاریفی از کتابدرمانی از افراد مختلف نقل کرده است:
دلانی کتابدرمانی را درمان بیماران، از طریق مطالعه و بررسی منابع برگزیده میداند. شرودر کتابدرمانی را فرایندی تعاملی، میان شخصیت خواننده و متون تخیلی که او میخواند، معرفی
میکند. روبین نیز کتابدرمانی را برنامهای از فعالیتهای گزیده میداند که براساس فرایندی تعاملی، میان منابع و افرادی که از آن استفاده میکنند، به بحث گذاشته شده و در آن منابع چاپی یا غیرچاپی، مواد تخیلی یا آموزنده با کمک یک نفر تسهیلکننده به کارگرفته میشود.
کرونج (1993) نیز در کتابی تعاریفی را از افراد مختلف، در مورد کتابدرمانی بیان میکند: